Virtual Aviation Reference
REDSTAR
Download Airplane Comparisons and other useful materials    
 
Αρχική Σελίδα
Ελικόπτερα
     
Ελικόπτερα Πολλαπλών ρόλων, Ε/Π Ανθυποβρυχιακού πολεμου, Επιθετικα Ε/Π


Mi-24 Hind

Επιθετικό Ε/Π πολλαπλού ρόλου

   

Mi-24 Hind  Επιθετικό Ε/Π πολλαπλού ρόλου

 

Η επιτυχημένη χρησιμοποίηση από τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ, επιθετικών ελικοπτέρων (Ε/Π), στο Βιετνάμ και η μετέπειτα εμφάνιση τους και σε άλλες χώρες έκανε επιτακτική την ανάγκη για την ανάπτυξη ενός παρόμοιου τύπου Ε/Π και από την Ρωσία. Υπό την καθοδήγηση του γνωστού σχεδιαστή ελικοπτέρων Μ.Λ. Μίλια ξεκίνησε το 19767 στο εργοστάσιο Ε/Π της Μόσχας ένα πρόγραμμα για την κατασκευή ενός επιθετικού ελικοπτέρου τα κυρία μέρη του οποίου προέρχονταν από τα ήδη αξιόπιστα Mi-8 και Mi-4.

Σε σχέση με το αμερικανικό ελαφρύ επιθετικό ελικόπτερο Bell AH-1C Cobra "της εταιρείας Bell /Textron" που είχε ως αποστολή την υποστήριξη του πεζικού, εξοπλισμένο με αντιαρματικά όπλα, το νέο ρωσικό μεταγωγικό-πολεμικό Ε/Π είχε πιο "σκληρές" προδιαγραφές, θα έπρεπε να μπορεί να αποβιβάζει δυνάμεις πεζικού σε επίμαχα σημεία, να αντιμετωπίζει τα Ε/Π του εχθρού, να μεταφέρει διάφορα φορτία και να απομακρύνει τους τραυματίες. Γι' αυτό, έπρεπε να διαθέτει πλήρωμα δύο ατόμων: πιλότο και χειριστή οπλικών συστημάτων. Το πλήρωμα συμπληρωνόταν από ένα τρίτο μέλος (ιπτάμενο μηχανικό) σε ορισμένες αποστολές, θα έπρεπε επίσης να μπορεί να μεταφέρει οχτώ εξοπλισμένους άνδρες ή τέσσερα φορεία στο κεντρικό τμήμα της ατράκτου του.

Το Ε/Π, έπρεπε να διαθέτει υψηλά πτητικά χαρακτηριστικά, ισχυρά όπλα (πυροβόλα ρουκέτες) και σύγχρονα συστήματα εντοπισμού και στόχευσης, αλλά και σύγχρονα ηλεκτρονικά, θα έπρεπε να επιβιώνει σε δύσκολες καταστάσεις με την εγκατάσταση θωράκισης και με την πρόβλεψη εφεδρικών παράλληλων συστημάτων εκτός των κυρίων, αλλά και να χρησιμοποιεί υλικά που θα μείωναν τον κίνδυνο έκρηξης ή ανάφλεξης, σε συνθήκες μάχης. Η ιδέα για ένα τέτοιο "ιπτάμενο άρμα" ανήκει στον Μ.Λ. Μίλια. Μετά τον θάνατο του οι εργασίες συνεχίστηκαν από τον γενικό κατασκευαστή Μ.Ν. Tishenko.

Η σχεδίαση του άρχισε τον Ιούνιο του 1968 ενώ παράλληλα άρχισαν και οι εργασίες για τις γραμμές παραγωγής, κάτι που μείωσε σημαντικά τον χρόνο ανάπτυξης και έτσι τα πρώτα δύο πρωτότυπα απογειώθηκαν στις 15 Σεπτεμβρίου 1969. Αργότερα κατασκευάστηκαν και άλλα δέκα για πτητικές και στατικές δοκιμές. Κατά τη διάρκεια των δοκιμών ένα 1 Ε/Π καταστράφηκε. Οι δοκιμές (αξιολόγηση από το Στρατό) άρχισαν τον Ιούνιο του '70 και σε ενάμιση χρόνο δοκιμάστηκαν 16 Ε/Π.

Κατά τις δοκιμές τα Μι-24, με μέγιστο βάρος απογείωσης 11.000 κιλών έφταναν τη μέγιστη ταχύτητα των 320 χλμ./ώρα στην επιθετική έκδοση και των 340 χλμ./ώρα ως μεταγωγικά. Η οικονομική ταχύτητα ταξιδιού ήταν 270 χλμ./ώρα. Σε στάνταρ συνθήκες ατμόσφαιρας η στατική οροφή του ήταν 1.400 μ. χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η επίδραση του εδάφους και η δυναμική οροφή του τα 4.950 μέτρα. Σε περίπτωση διακοπής λειτουργίας του ενός από τους δύο κινητήρες το Μi-24 μπορούσε να πετά με έναν κινητήρα για μια ώρα.

Με κανονικό φορτίο (11 τόνων) και ταχύτητες πτήσης 100-250 χλμ./ώρα το Ε/Π μπορούσε να κάνει ελιγμούς μέχρι 1,75 g.

Η μαζική παραγωγή ξεκίνησε το 1970 και το 1971 τα πρώτα Ε/Π παραγωγής βγαίνουν απ' το εργοστάσιο. Γραμμές παραγωγής είχαν στηθεί σε εργοστάσια στις πόλεις Αρσένιεβ και Ροστόβ, οι οποίες απέδωσαν πάνω από 5.200 μονάδες διαφορών παραλλαγών τα περισσότερα για το Σοβιετικό Στρατό ενώ έγιναν εξαγωγές συνολικά σε 15 χώρες (Αφγανιστάν, Αλγερία, Αγκόλα, Κούβα, Αν. Γερμανία, Ινδία. Ιράκ, Περού, Πολωνία, Υεμένη κ.ά.). Το 1992 η γραμμή παραγωγής του Μi-24 έκλεισε. Το 1995 στη δύναμη του Ρωσικού Στρατού βρίσκονταν 500 Ε/Π και πάνω από 1.000 σ' άλλες χώρες, τα οποία για αρκετό καιρό ακόμα θα μπορούν να πετούν. Γι' αυτό το σχεδιαστικό γραφείο υπό την καθοδήγηση του Β.Β. Βάινμπερ πρότεινε έναν ευρύ εκσυγχρονισμό των ελικοπτέρων αυτών, ώστε να παραταθεί η διάρκεια ζωής τους και να αναβαθμιστεί η επιχειρησιακή τους αποτελεσματικότητα.

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ
ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Τα Μi-24 ήταν τα πρώτα Ε/Π μάχης και πυρών υποστήριξης ενώ απ' την πλευρά πυρών υποστήριξης οπλικού φορτίου υπερέχει όλων των ξένων μαχητικών Ε/Π. Πήρε το παρατσούκλι "ιπτάμενο τανκ" και χρησιμοποιήθηκε στις επιχειρήσεις των Ρώσων στο Αφγανιστάν στον πόλεμο Ιράν - Ιράκ και σε άλλες συγκρούσεις ως όπλο υποστήριξης πεζικού, καταστροφής αρμάτων και μονάδων πυροβολικού.

Κατά τη διάρκεια του ιρανοϊρακινού πόλεμου, ιρακινά Μi-24 αντιμετώπιζαν ιρανικά Ε/Π Bell AH-1J "Sea Cobra" και έχοντας το πλεονέκτημα στον εξοπλισμό/οπλισμό τα κατέρριπταν ή τα ανάγκαζαν να καταφύγουν στην κάλυψη από μαχητικά αεροσκάφη. Σε μια τέτοια μάχη στις 27 Οκτωβρίου 1982, πύραυλος εκτοξεύτηκε από Mi-24 σε αναχαίτιση κατά μέτωπο εναντίον ιρανικού F-4 και το κατέρριψε. Είναι η πρώτη και μοναδική περίπτωση στην παγκόσμια ιστορία όπου Ε/Π καταρρίπτει αεροσκάφος. Συνολι-κά κατά τη διάρκεια του πολέμου οι Ιρακινοί πιλότοι με Mi-24 και Mi-8 αλλά και με Gazel, κατάρριψαν 53 ιρανικά Ε/Π τύπου Bell AH-1J "Sea Cobra", AB 214, ΑΒ 212 κ.ά.

Τα Ε/Π Mi-24 διαθέτουν μικτό σύστημα άντωσης (κυρίως στροφείο και πτέρυγα) και ξεχωρίζουν για τη μεγάλη ευελιξία τους. Εκτελούν ακροβατικά και σε πολλές εκθέσεις έχουν λάβει μέρος ως ακροβατικό σμήνος. Στην πόλη Τόρζκε, στη Σχολή χειριστών δημιουργήθηκε η ομάδα "Χρυσαετοί" και διδάσκεται η τεχνική των ακροβατικών με τα Μi-24.

Τεχνική περιγραφή

Η άτρακτος και η ουραία δοκός έχουν κατασκευαστεί με την τεχνική "Semi-monocoque". Στο μπροστινό μέρος της ατράκτου βρίσκονται οι θέσεις του πληρώματος. Ο χειριστής - πυροβολητής σε ξεχωριστή καμπίνα μπροστά και πίσω του ο πιλότος, του όποιου η θέση είναι πιο πάνω απ' τη θέση του χειριστή-πυροβολητή κατά 30cm, για καλύτερη ορατότητα. Ανάμεσα στις δυο καμπίνες υπάρχει χαλύβδινος θώρακας. Το αλεξίνεμο είναι αλεξίσφαιρο και επίπεδο. Η είσοδος στην καμπίνα του χείριστη πυροβολητή γίνεται απ' την αριστερή πλευρά, ενώ ο πιλότος μπαίνει στη θέση του μέσω θωρακισμένης θύρας, απ' την αριστερή πλευρά του Ε/Π. Και οι δύο θέσεις διαθέτουν σύστημα κλιματισμού

Η καμπίνα για τους στρατιώτες έχει πόρτες πλάτους 1,13 μ. και ύψους 1,04 - 1,18 μ. και ανοίγουν σε δύο τμήματα, το ένα προς τα πάνω και το άλλο προς τα κάτω, το οποίο επίσης χρησιμεύει ως σκαλοπάτι. Έχει οκτώ πτυσσόμενες θέσεις και οκτώ παράθυρα, τέσσερα από τα όποια στο άνω τμήμα της πόρτας. Αυτά τα τέσσερα παράθυρα ανοίγουν προς τα μέσα ώστε οι στρατιώτες να μπορούν να ανοίξουν πυρ με ελαφρά όπλα. Στην καμπίνα μπορούν να τοποθετηθούν τέσσερα φορεία με τραυματίες.

Η πτέρυγα είναι ευθεία, τραπεζοειδούς σχήματος με επιφάνεια 6,75 τ.μ.., αρνητική δίεδρο γωνία (12°) και γωνία τοποθέτησης (ως προς το διαμήκη άξονα) στις 19°, έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνει την άντωση, περίπου 25% στις μεγάλες ταχύτητες ταξιδιού, ανακουφίζοντας έτσι το κύριο στροφείο. Κάτω απ' την πτέρυγα υπάρχουν 4 πυλώνες για ανάρτηση όπλων ή άλλων υλικών. Στα ακροπτερύγια έχει θέσεις για φορείς αντιαρματικών ρουκετών. - Η ουραία δοκός είναι οβάλ τομής. Έχει κάθετο σταθερό με γωνία τοποθέτησης 3°, για αποφόρτιση του ουραίου στροφείου. Διαθέτει οριζόντιο σταθερό με εκπέ-τασμα 3,27 μ. και επιφάνεια 2,22 τ.μ. - Το σύστημα προσγείωσης είναι τριών σημείων, ανασυρόμενο, με κατευθυνόμενο μπροστινό τροχό (Steering). Οι κύριο τροχοί διαθέτουν σύστημα πέδησης.

Το κύριο στροφείο έχει 5 πτέρυγες με εύκαμπτο σύνδεσμο και υδραυλική απορρόφηση κραδασμών. Η ταχύτητα (peripheral velocity) στις άκρες των πτερύγων φτάνει τα 217 μέτρα το δευτερόλεπτο. Διαθέτει προειδοποίηση για εμφάνιση ρωγμών.

Το ουραίο στροφείο είναι διαμέτρου 3,9 μ., τριών πτερύγων. Οι πτέρυγες έχουν σχήμα παραλληλεπίπεδο, και η κατασκευή τους μοιάζει με αυτήν του κύριου στροφείου.

Το Μi-24 προωθείται από δύο στροβιλοκινητήρες τύπου TV3-117 με μέγιστη ισχύ 1.620 kW ο κάθε ένας. Διαθέτουν προστασία από τη σκόνη και είναι τοποθετημένοι δίπλα-δίπλα πάνω στην άτρακτο. Εκεί επίσης βρίσκεται και το βοηθητικό ηλεκτροπαραγωγό στοιχείο (APU) τύπου A1-9V. Είναι δυνατή η τοποθέτηση προστατευτικών καλυμμάτων στα ακροφύσια εξαγωγής των καυσαερίων προς περιορισμό της υπογραφής IR.

Οι δεξαμενές καυσίμων είναι χωρητικότητας 2.130 λίτρων και χωρίζονται σε 5 τμήματα: την κύρια δεξαμενή, πίσω από την καμπίνα, δύο πάνω από αυτήν και άλλες δυο κάτω από το πάτωμα. Επιπλέον δεξαμενή των 1.250 λίτρων μπορεί να τοποθετηθεί στην καμπίνα ή τέσσερις στα πτερύγια, των 450 λίτρων κάθε μία.

Μετάδοση της κίνησης όπως στο Mi-8. Ο κύριος μειωτήρας και οι κινητήρες είναι προστατευμένοι με ατσαλένια τοιχώματα των οκτώ χιλιοστών.

Το σύστημα διεύθυνσης είναι διπλό, όπως στο Mi-8, με σκληρή ντίζα και συρματόσχοινα.
-Το υδραυλικό σύστημα είναι διπλό επίσης για προστασία ενώ υπάρχει και σύστημα ανάγκης. Το βασικό υδραυλικό σύστημα είναι για τον έλεγχο του Ε/Π ενώ το βοηθητικό για το σύστημα προσγείωσης. Υπάρχει σύστημα αέρα για τη λειτουργία των φρένων και του κλιματισμού για λειτουργία του Ε/Π υπό συνθήκες θερμοκρασίας από -50°C έως +37°C. Επίσης διαθέ-τει και σύστημα οξυγόνου.
Τα ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά συστήματα τροφοδοτούνται κατά περίπτωση από συνεχές ρεύμα 27V που παράγεται από γεννήτρια Σ.Ρ. και δύο συσσωρευτές, καθώς και από εναλλασσόμενο μονοφασικό και τριφασικό (36, 115 και 260ν) που παράγουν δύο γεννήτριες Ε.Ρ.

Το Ε/Π έχει εξοπλισμό που του επιτρέπει να επιχειρεί μέρα και νύχτα με δυσμενείς καιρικές συνθήκες.
Διαθέτει σύστημα αυτόματου ελέγχου πτήσης (αυτόματος πιλότος) για τήρηση σταθερής πορείας ύψους και ταχύτητας.
Ο ναυτιλιακός εξοπλισμός (Avionics) αποτελείται από δυο ραδιοπυξίδες, μετρητές αποστάσεων DOPPIER και ραδιο-ϋψόμετρο ενώ διαθέτει συμβατικό πίνακα οργάνων.
Ο τηλεπικοινωνιακός εξοπλισμός αποτελείται από ασύρματους FM R-860, R-863 και R-828 βραχέων κυμάτων "Karat M-24" και συσκευή εσωτερικής επικοινωνίας SPU-8. Διαθέτει επίσης καταγραφέα στοιχείων (μαύρο κουτί) SARPP-12 και σύστημα καταγραφής εσωτερικής ομιλίας R1-65. Οι πιλότοι διαθέτουν κινητούς ασύρματους P-855UM.

Επίσης διαθέτει συσκευή αναγνώρισης ταυτότητας (IFF). To σύστημα ελέγχου πυρός αποτελείται από ηλεκτροοπτικό σύστημα ραντάρ για την κατεύθυνση των πυραύλων και ειδικό σκοπευτικό για το πυροβόλο. Από πλευράς μέτρων ηλεκτρονικής υποστήριξης (ESM), διαθέτει δέκτη προειδοποίησης απειλής, ηλεκτρονικό παρεμβολέα και σύστημα εκτόξευσης θερμοβολίδων (flares).

Οπλισμός
Ο οπλισμός διακρίνεται σε εσωτερικό και εξωτερικά αναρτημένο. Στα Ε/Π Mi-24 και Μi-24Α υπάρχει στο μπροστινό άκρο κινούμενο πυροβόλο NUV-1 μιας κάννης των 12,7 χλστ. To Mi-24D φέρει το σύστημα USPU-24 με ελεγχόμενο από τον πυροβολητή τετράκαννο πυροβόλο με περιστρεφόμενες κάννες των 12,7 χιλστ. Η ταχυβολία του είναι 4.000 σφαίρες το λεπτό. Η χωρητικότητα της αποθήκης είναι 1.400 σφαίρες.
Το Μi-24 Ρ διαθέτει μη κινούμενο δίκαννο πυροβόλο Gsh-30 κατασκευής Γράζεβα - Σιπούνοβα (30 mm με 250 σφαίρες) στο δεξιό μέρος της ατράκτου σε ειδική θέση και το Mi-24 VP έχει διπλό πυροβόλο Gsh-23 σε κινητή βάση NPPU-25.

Εξωτερικός οπλισμός: Τα πρώτα Μi-24 έφεραν εξωτερικά τέσσερις φορείς αντιαρματικών πύραυλων "Φάλαγγα" (δύο κάτω από τις πτέρυγες και δύο στ' ακροπτερύγια), με χειροκίνητη κατεύθυνση εξ' αποστάσεως. Αργότερα εξοπλίστηκε με ημιαυτόματο σύστημα. Από το Mi-24V και μετά οι πύραυλοι "Φάλαγγα" αντικαταστάθηκαν από υπερηχητικά αντιαρματικά βλήματα 9Κ113/9Μ114 Shtorm-V. To Ε/Π μπορούσε να πάρει μέχρι 12 τέτοιους πυραύλους. Αντί για τους πυραύλους αυτούς τοποθετούνται και κατευθυνόμενοι πύραυλοι αέρος, R-60, φορείς UB-32-57 και UB-20-57 με ρουκέτες S-5 (32 χ 57 mm ή 20 χ 57 mm) ή φορείς με ρουκέτες S-8 (80 mm) ή με ρουκέτες S-13 (130 mm), εκτοξευτές S-24 των 250 mm και ατρακτιδια (Pod) πυροβόλου τύπου UPK-23-250 με το πυροβόλο Gsh-23L (διαμέτρου 23 mm και 250 φυσίγγια), ατρακτί-δια GUV με δύο πολυβόλα ΤΚΒ-621, διαμετρήματος 7,62 mm και ένα YkB-12,7, διαμετρήματος 12,7 mm, ή βομβιδοβόλο AGS-17 Plamia των 30 mm, περιλήπτες ναρκών ή φωτοβολίδων κ.ά. Το συνολικό βάρος όπλων-φορτίου φθάνει τα 1.500 kg.

TO E/Π MI-24VM(1998)
Η βασική δύναμη των ελικοπτέρων του Στρατού της Ρωσίας εξακολουθεί να αποτελείται από τα Mi-24, τα οποία απέδειξαν τις δυνατότητες τους στις επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν. Αλλά γεννάται πλέον θέμα παλαιότητας αφού τα πρώτα δείγματα παραγωγής έχουν ηλικία 30 και πλέον ετών. Γι' αυτό αποφασίστηκαν προγράμματα για τον εκσυγχρονισμό τους. Ανάλογα μπορεί να εκσυγχρονιστεί και η εξαγωγική τους έκδοση Μi-35Μ.
Ο συνεργάτης του πατέρα του ελικοπτέρου Mi-24 Yblonskii E.V., θέτει το θέμα ως εξής: "Για να φτάσει το Mi-24 στο επίπεδο των σύγχρονων ελικοπτέρων πρέπει να αναβαθμίσουμε σημαντικά τις δυνατότητες και τις επιδόσεις του. Πρέπει να βελτιώσουμε τα πτητικά του χαρακτηριστικά, να εγκαταστήσουμε νέο σύστημα ελέγχου πυρός και σύγχρονα όπλα να του δώσουμε τη δυνατότητα νυχτερινής πτήσης χωρίς περιορισμούς, να το σχεδιάσουμε έτσι ώστε να αυξήσουμε σημαντικά τη διαθεσιμότητα του".
Το αποτέλεσμα ήταν ένα πρόγραμμα εκ συγχρονισμού χωρισμένο σε πέντε μέρη.
Ο εκσυγχρονισμός μπορεί να γίνει με την εφαρμογή οποιουδήποτε από τα πέντε
αυτά υποπρογράμματα ή με διάφορους συνδυασμούς ανάλογα με το τι θα ζητήσει
ο κάθε πελάτης.
Αλλά ας δούμε αυτά τα πέντε πακέτα πιο αναλυτικά.

- Το πρώτο πακέτο σχεδιάστηκε για την αύξηση του ορίου πτήσεων του σκάφους και βασίζεται στην εξακρίβωση της κατάστασης των δομικών μερών του Μi-24. Μετά από την ανάλυση των πτητικών προτύπων για τον έλεγχο στο δοκιμαστήριο συγκεκριμένων μερών της δομής του Ε/Π, λαμβάνεται απόφαση για επισκευή ή αντικατάσταση ξεχωριστών οργάνων ή συστημάτων. Όλο το σκάφος λύνεται και ξαναδένεται με τα νέα του συστήματα. Μετά γίνονται δοκιμαστικές πτήσεις. Με αυτόν τον τρόπο αυξάνονται οι ώρες πτήσης και επεκτείνεται η "ωφέλιμη ζωή" του σκάφους και των συστημάτων του.

- Το δεύτερο πακέτο ασχολείται με τον εκσυγχρονισμό των κυρίου και ουραίου στροφείων και έχει ως βάση την πείρα από την ανάπτυξη του Μi-28Η.
Αντί των ολομεταλλικών πτερύγων του κυρίου στροφείου, τοποθετούνται πτέρυγες από συνθετικά υλικά με καλύτερα αεροδυναμικά χαρακτηριστικά. Επίσης αντικαθίσταται ο ολομεταλλικός τριβέας του άξονα μετάδοσης της κίνησης με τον τριβέα του Μi-28Η που δεν χρειάζεται λίπανση. Στη θέση του τριπτέρυγου ουραίου στροφείου τοποθετείται ένα λιγότερο θορυβώδες τετραπτέρυγο, σχήματος "Χ". Επίσης από το Μi-28Η προέρχεται και το σύστημα διεύθυνσης. Αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών είναι η μείωση του βάρους κατά 300 kg και εξ αυτού η αύξηση της οροφής κατά 600 μ. Επίσης αυξάνεται ο βαθμός ανόδου, βελτιώνεται η αεροδυναμική του συμπεριφορά και η επιβιωσιμό-τητά του στη μάχη.

- Το τρίτο πακέτο προορίζεται για τον εκσυγχρονισμό των ηλεκτρονικών συστημάτων, ενώ περιλαμβάνει και μετατροπές στο σύστημα προσγείωσης. Η εμπειρία από τις πολεμικές επιχειρήσεις των Μi-24 έδειξε ότι μεγάλο μέρος της πτήσης γίνεται σε χαμηλό ύψος και σε ταχύτητες συνήθως μικρές. Από την άλλη μεριά, σε περίπτωση που το ελικόπτερο πληγεί, ο πιλότος του δεν προλαβαίνει να κατεβάσει τους τροχούς και η προσγείωση (η πτώση, μάλλον) γίνεται με τους τροχούς πάνω, κάτι που αυξάνει το μέγεθος του "σοκ" από την πρόσκρουση, αφού οι τροχοί λειτουργούν ως "αμορτισέρ". Γι' αυτό έκτοτε οι πιλότοι κατεβάζουν τους τροχούς όταν πετούν σε μικρά ύψη. Αλλά αυτή η πτήση περιορίζεται στις μικρές ταχύτητες, κυρίως λόγω της αντοχής των θυρίδων εσωτερικών τροχών, κάτι που στη μάχη μπορεί να προκαλέσει προβλήματα. Σημειώνεται εδώ ότι το Apache, που χρησιμοποιείται ως επιθετικό, οι τροχοί δεν ανασύρονται καθόλου, ενώ στο Comanche, ανασύρονται. Γι' αυτό το γραφείο Mi αποφάσισε να αφήσει και στο Mi-24 τους τροχούς μόνιμα στη θέση προσγείωσης. Έτσι αφαιρείται όλο το σύστημα γι' το ανέβασμα και κατέβασμα των τροχών, απλοποιείται το υδραυλικό σύστημα και οι θύρες των τροχών γίνονται μόνιμες (ακίνητες). Το όλο βάρος μειώνεται κατά 120 κιλά.

Η χρήση νέων εκτοξευτων ρουκετών τύπου "βαρελιού" σε φορείς τύπου DB-U και πολλαπλών αεροπορικών εκτοξευτων (-PU), επέτρεψε την τοποθέτηση του οπλισμού στις πτέρυγες σε μεγαλύτερη πυκνότητα, μειώνοντας έτσι το εκπέτα-σμά τους. Εκτός αυτού το DB-U βοήθησε στο να μειωθεί σημαντικά ο χρόνος επα-νεξοπλισμού στις επιχειρήσεις (turnaround). Απλοποιείται η γραμμή radio link, μειώνοντας έτσι το βάρος του ενώ με την ευκαιρία τοποθετείται και ο νέος ασύρματος R-999, ο οποίος λειτουργεί πέρα από τις αεροπορικές συχνότητες και στις συχνότητες (FM). Όλα αυτά μειώνουν το βάρος του ελικοπτέρου κατά 300 κιλά ακόμη και αυξάνουν τη στατική οροφή κατά 300 μέτρα. Μετά το δεύτερο και το τρίτο πακέτο, αυξάνεται και ο βαθμός ανόδου από 9,6 σε 12,4 μέτρα/δευτ.

- Το τέταρτο πακέτο ασχολείται με την βελτιστοποίηση της αποτελεσματικότητας του ελικοπτέρου ως οπλικού συστήματος. Στο Μί-24VΜ επιλέχθηκε το σύστημα κατευθυνόμενων πυραύλων "Ataka", αντί του "Shturm". To "Ataka" μπορεί να φέρει 16 πυραύλους τριών διαφορετικών τύπων. Ο πρώτος τύπος που είναι και ο κύριος, προκαλεί μεγάλης έκτασης καταστροφή όταν εκρήγνυται κλειστούς χώρους όπως κτίρια κ.ά. Οι κατευθυνόμενοι πύραυλοι εναντίον ιπταμένων στόχων διαθέτουν πυροσωλήνα προσέγγισης ο οποίος ενεργοποιείται σε απόσταση όχι μεγαλύτερη των 4 μέτρων από το στόχο. Το μέγιστο της απόδοσης του "Ataka" επιτυγχάνεται σε αποστάσεις από 800 ως 4.000 μέτρα, αν και η μεγίστη εμβέλεια του είναι 6.000 μέτρα. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης το ελικόπτερο βρίσκεται σε χαμηλό ύψος προκειμένου ν' αποφύγει τον εντοπισμό του. Το ελικόπτερο διαθέτει το πυροβόλο Gsh-23 (αντί του ΥΒ-12,7 ) σε βάση NPPU-24. Αντί των δύο αναλογικών υπολογιστών, στο Mi-24VM τοποθετείται ένα ψηφιακό σύστημα BVK-24, ενώ εναντίον ιπτάμενων στόχων έχει το σύστημα κατεύθυνσης οπλισμού SUV "igla V" για βολές πύραυλου τύπου "Stinger". Το σύστημα ελέγχου πυρός ενισχύεται με την τοποθέτηση αποστασιομέτρου Laser. Οι μετατροπές του τετάρτου πακέτου αυξάνουν την πιθανότητα επιτυχούς χτυπήματος μεμονωμένου στόχου κατά 1,4 - 1,6 φορές, μεγαλώνουν τη ζώνη καταστροφής κατά 2 - 2,5 φορές και βελτιώνουν την αποτελεσματικότητα των πυραύλων κατά 1,7-2,2 φορές.

- Το πέμπτο πακέτο στοχεύει στη δυνατότητα χρήσης του ελικοπτέρου όλο το 24ωρο. Εδώ το πρώτο πρόβλημα είναι η δυνατότητα νυχτερινής πτήσης χωρίς περιορισμούς. Λύση στο πρόβλημα δόθηκε με τα κιάλια νυχτερινής όρασης, τα όργανα άνευ φωτισμού και την "σκοτεινή καμπίνα". Τα κιάλια, με οπτικό πεδίο εύρους 40°, προσφέρουν εικόνα και από την επιφάνεια του εδάφους, όπου κοιτάζει ο πιλοτός και έχουν γωνία όρασης 40°. Το θετικό τους είναι ότι δίνουν πληροφορίες σε μια γνωστή μορφή, εύκολα δεκτή από τον άνθρωπο. Το αρνητικό τους σημείο είναι ο περιορισμός της χρήσης τους σε σημεία ή περιοχές που φωτίζονται. Πα αποκάλυψη των στόχων τοποθετείται ανιχνευτής υπέρυθρων ακτίνων. Πρέπει να σημειωθεί ότι στο Mi-24VM δεν τοποθετείται πάνω στον άξονα του κύριου στροφείου ραντάρ, όπως στο Μί-28Η και στο "Apache". Γι' αυτό, σε συνθήκες περιορισμένης ορατότητας, ενδείκνυται η χρησιμοποίηση του μαζί με το Μi-28Η ή άλλα συστήματα αναγνώρισης. Μετά από αυτές τις προσθήκες, πάντως, το ελικόπτερο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και τη νύχτα.

Τα ελικόπτερα που θα παράγονται από εδώ και στο εξής θα είναι τύπου Μi-24VM. Το κόστος τους θα είναι λίγο χαμηλότερο από εκείνο των προκατόχων των. Τα έξοδα και για τα πέντε πακέτα είναι μέσα στις δυνατότητες των περισσότερων πελατών και των ξένων, που διαθέτουν πάνω από 300 Μi-24, ενώ είναι σαφώς λιγότερα από ό,τι για την αγορά νέων ελικοπτέρων, ειδικά δυτικής προέλευσης. Επίσης όλες οι μετατροπές είναι τέτοιας μορφής που δεν απαιτείται ιδιαίτερη εκπαίδευση του πληρώματος. Κάποιες μετατροπές δε, μπορούν να γίνουν επί τόπου από ομάδες μηχανικών χωρίς να χρειαστεί η μεταφορά στο εργοστάσιο.
Παρά το ότι σήμερα το εργοστάσιο των Μi-24 προτείνει ρωσικά όργανα και εξοπλισμό, οι ξένοι πελάτες ζητούν κάποια όργανα πιο γνώριμα σε αυτούς. Για το εξωτερικό ο εκσυγχρονισμός θα γίνεται από τα εργοστάσια "Proeksport".
Το Μάρτιο στην παρουσίαση του Μί-24VM οι παριστάμενοι δεν παρακολούθησαν μια παρουσίαση όπως γινόταν επί κραταιός ΕΣΣΔ, για οικονομία στα...καύσιμα. Οι πιλότοι - δοκιμαστές G. Ananiev, S. Nikulin και S. Sizov, έκαναν μόνο κάποιες πτήσεις με ελιγμούς και επιταχύνσεις. Το ελικόπτερο ήταν κακοβαμμένο αλλά έφερε την περήφανη ένδειξη "Χρυσαετοί".

Τα τελικά συμπεράσματα όπως τα εξέφρασε το γραφείο σχεδίασης Μi είναι ότι ο Ρωσικός Στρατός ενδιαφέρεται πολύ για τον εκσυγχρονισμό του Μi-24, καθώς αυτό θα παραμείνει στις δυνάμεις του για πολύ καιρό ακόμα. " Τριάντα χρόνια μετά την πρώτη του πτήση, συνεχίζει να εντυπωσιάζει με τα πτητικά του χαρακτηριστικά και το επιβλητικό του σχήμα. Παρά τις όποιες δυσκολίες, θα κάνουμε τα πάντα ώστε τα ελικόπτερα Mi ακόμα και στον 21ο αιώνα να συνεχίσουν να είναι μάχιμα", δήλωσε ο εκπρόσωπος του γραφείου Mil.

Για εξαγωγές αναπτύχθηκαν οι ακόλουθες παραλλαγές του Ε/Π οι όποιες διατέθηκαν σε χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας αρχικά και στη συνέχεια σε άλλες χώρες:
Mi-25: Παραλλαγή εξαγωγής του Mi-24 D.
Mi-35: Παραλλαγή εξαγωγής του Μi-24 V.
Mi-35 Ρ: Παραλλαγή εξαγωγής του Μi-24 Ρ.
Mi-35 Μ: Παραλλαγή εξαγωγής του Μι-24 Β.

 
ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ  
ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ
OKB Miliya
ΤΥΠΟΣ
Επιθετικό Ε/Π πολλαπλού ρόλου
ΠΛΗΡΩΜΑ
2 +1 (προαιρετικά), άτομα
ΠΡΟΩΘΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
TVD3-117
Μέγιστη ισχύς, h.p
2 x 2.200
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
Μήκος, m
17,51
Διάμετρος κύριου στροφείου, m
17,30
Διάμετρος ουραίου στροφείου, m
1,50
Εκπέτασμα πτέρυγας, m
6,66
Ύψος Ε/Π, m
3,90
ΒΑΡΗ
Βάρος κενό, kg
8.200
Κανονικό βάρος απογείωσης, kg
11.200
Μέγιστο βάρος απογείωσης, kg
12.000
ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ
Μέγιστη ταχύτητα, km/h
335
Ταχύτητα ταξιδιού, km/h
270
Εμβέλεια, km
1.000
Ακτίνα δράσης, km
224
Δυναμική οροφή, m
4.500
Στατική οροφή, m
1.500
Bαθμός ανόδου, m/min
750
Αριθμός στρατιωτών με τον οπλισμό τους, άτομα
8 ή 4 φορεία
ΟΠΛΙΣΜΟΣ
Ένα πυροβόλο των 12,7 mm ή των 12,7 τετράκαννο πυροβόλο YakB-12,7 ή ένα πυροβόλο GSh-23L των 23 mm ή ένα πυροβόλο GSh-30 των 30 mm. Βάρος οπλικού φορτίου-2.400 kg. Φορείς μεταφοράς οπλισμού 6.
     
Download Airplane Comparisons and other useful materials
 
Αρχική Σελίδα