Virtual Aviation Reference
REDSTAR
Download Airplane Comparisons and other useful materials    
 
Αρχική Σελίδα
Πυροσβ. Α/φη
     
ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΑ ΑΕΡΟΣΚΑΦΗ


Il-76 TDP (P)

Πυροσβεστικό αεροσκάφος

   

Il-76 TDP. Πρώτη πτήση: 1989 © www.redstar.gr

Φωτογραφία από την προσωπική συλλογή του redstar.gr

Η χρήση του αεροσκάφους ως μέσου επιτήρησης των δασών, εναερίου ελέγχου των πυρκαϊών αλλά και μεταφοράς πυροσβεστών, πάει αρκετά πίσω στον χρόνο, στα χρόνια του μεσοπολέμου ακόμη.
Τότε έγιναν και οι πρώτες προσπάθειες κατάσβεσής τους με ρίψη νερού από τροποποιημένα αεροσκάφη όπως τα Po-2 και R-5 στην ΕΣΣΔ, αλλά ο μικρός όγκος νερού που μπορούσαν να μεταφέρουν τα καθιστούσε αναποτελεσματικά.
Η κατάσταση άλλαξε μετά τον 2ο ΠΠ, ειδικά στις ΗΠΑ όταν τα παλαιά βομβαρδιστικά πωλούνταν για ελάχιστα χρήματα ως άχρηστα. Την ίδια εποχή η κυβέρνηση άρχισε να ανησυχεί για τις καταστροφές που προκαλούνταν από πυρκαγιές στις δασώδεις περιοχές. Έτσι αποφασίστηκε η μετατροπή κάποιων αεροσκαφών σε πυροσβεστικά, κάτι που αποδείχτηκε σχετικά εύκολο. Έτσι στις ΗΠΑ και στον Καναδά, στα 1950 εμφανίστηκε ολόκληρη αρμάδα πυροσβεστικών αεροσκαφών από τροποποιημένα Β-17, Β-24, Β-26, ΡΒ4Υ κ.ά.

Τότε δημιουργήθηκαν αρκετές εταιρείες μετατροπής αεροσκαφών, όπως η AeroUnion και CanAir. Πρώτο βήμα ήταν να απογυμνώσουν το αεροσκάφος από όλα τα μη αναγκαία και τοποθετήσουν δεξαμενές νερού στο τμήμα βομβών , μαζί μ’ ένα σύστημα ρίψης. Για αρκετά χρόνια, αυτά τα αεροσκάφη κάλυπταν τις ανάγκες της δασοπυρόσβεσης. Στις αρχές του 60 όμως αυτό δεν ήταν αρκετό και το 1967 πρωτοπέταξε στον Καναδά το Canadair CL-215, το πρώτο ειδικά σχεδιασμένο για κατάσβεση πυρκαϊών αεροσκάφος. Αυτό που το ξεχώριζε από τα’ άλλα ήταν βέβαια η δυνατότητά του να γεμίζει τις δεξαμενές του από λίμνες ή ποτάμια, χάρη στην ικανότητά του να «τρέχει» πάνω στην επιφάνεια του νερού, αφού ήταν υδροπλάνο. Κατά την πορεία του αυτή κατεβαίνουν 2 σωλήνες εισρόφησης κάτω από την άτρακτο, οδηγώντας το νερό κατ’ ευθείαν σε 2 δεξαμενές νερού στο εσωτερικό της ατράκτου. Ο Καναδάς διαθέτει λίμνες που πολλές απ’ αυτές το μήκος τους ξεπερνά τα 1200 m, τόσο δηλαδή ώστε το αεροσκάφος να προλάβει να φορτώσει 6 τόνους νερού. Όταν αφήνει όλο το φορτίο του, καλύπτει στο έδαφος μια επιφάνεια 85 x 20 m., με μέγιστη πυκνότητα στο κέντρο της γύρω στα 2 λίτρα ανά τετραγωνικό μέτρο.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 70 το πυροσβεστικό αεροσκάφος έγινε βασικό μέσον κατάσβεσης, με την εμφάνιση ειδικά νέων υγρών όπως επιβραδυντικών και αφρού. Αυτό άλλαξε την όλη χρήση των αεροσκαφών, αφού τώρα χρησιμοποιούνταν σ’ ένα σύστημα πυρόσβεσης μαζί με τις δυνάμεις εδάφους.
Στα τέλη της δεκαετίας του 80, χάρη στην συγκεντρωμένη πείρα του CL-215, εμφανίστηκε η παραλλαγή του CL-215T, με κινητήρα Τurboprop και το 1994 το CL-415, το νέο μοντέλο με βελτιωμένα αεροδυναμικά χαρακτηριστικά, σύστημα ρίψης και μεγαλύτερες δεξαμενές νερού στους 6,13 τόνους.
Η δε αύξηση των τύπων των πυροσβεστικών αεροσκαφών, έφερε και την κατάταξή τους σε 3 κύριες ομάδες:


- Στην 1η τοποθετούνται τα αεροσκάφη και τα ελικόπτερα με όγκο δεξαμενών ως 3000 λίτρα, όπως τα PZL M-18, Pilatus Turbo-Porter,An-2P, Bell 205 κ.τ.λ. Χρησιμοποιούνται σε μικρής έκτασης πυρκαϊές με ασθενείς ανέμους, κοντά στο αεροδρόμιο βάσης και σε περιπτώσεις ύπαρξης νερού σε κοντινή απόσταση.

- Στην 2η ομάδα κατατάσσονται αεροσκάφη με όγκο δεξαμενών 3-6.000 λίτρων. Εδώ βρίσκουμε τα CL-215, CL-415, BAE 748, Lockheed Neptune, An-32P και Be-12P. Κύρια χρησιμοποιούνται σε μεσαίας έντασης πυρκαϊές και σε δυνατό αέρα.

- Η 3η ομάδα συγκεντρώνει τα «βομβαρδιστικά νερού», όπως τα αποκαλούν στην Αμερική. Δεν υπάρχουν πολλά τέτοια: Lockheed C-130 Hercules, Martin «Mars», IL-76TD. Η ικανότητά τους να μεταφέρουν πολλούς τόνους νερού τα κάνει πραγματικά βομβαρδιστικά! Χρησιμοποιούνται σε κάθε είδους πυρκαϊά και με κάθε καιρό.

Το C-130 διαθέτει το σύστημα MAFFS το οποίο ανατέθηκε στην εταιρεία FMC από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, το 1970 μετά τις καταστροφικές πυρκαϊές στην Νότια Καλιφόρνια. Το MAFFS αποτελείται από 5 δεξαμενές, χωρητικότητας 1893 λίτρων η κάθε μία, σωληνώσεις και 2 χοάνες άφεσης.
Το άλλο «βομβαρδιστικό» το υδροπλάνο «Mars» μπορεί να μεταφέρει 27.000 λίτρα νερού. Είναι πραγματικά κειμήλια! Κατασκευάστηκαν 7 στα μέσα του 1940, ως σκάφη περιπολίας και 4 δόθηκαν στον Καναδά για αναδιαμόρφωση τους σε πυροσβεστικά. Σήμερα λειτουργούν 2, στην εταιρεία FIFT.
Όπως και το CL-215, το «Mars» μαζεύει νερό κατά την πορεία του πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας και το ρίχνει τμηματικά. Μαλλωτή η συντήρηση τους είναι πολυδάπανη, το κόστος δικαιολογείται αφού κάθε χρόνο συμβάλλει στην κατάσβεση 40 μεγάλων πυρκαϊών.
Το μεγαλύτερο όμως όπλο στην πυρόσβεση, είναι το Il-76TD. Ικανό να μεταφέρει 42 τόνους νερού σε 2 δεξαμενές, εφοδιασμένο με το BAP( ανάλογο του MAFFS)-Αεροπορικό Σύστημα Άφεσης.
Όταν αποφασίστηκε η διαμόρφωση του Il-76 σε πυροσβεστικό, οι κύριες απαιτήσεις ήταν η απλότητα στην κατασκευή και η δυνατότητα να τροποποιήσουν οποιοδήποτε Il-76 χωρίς όμως επεμβάσεις στον δομικό τους σκελετό. Λόγω έλλειψης πείρας σ’ αυτά τα θέματα, στην αρχή ακούστηκαν αρκετά περίεργες ιδέες! Λόγου χάριν αναφέρθηκε η χρήση μεγάλων πλαστικών σάκων με νερό που το αεροσκάφος θα έριχνε σαν πραγματικές βόμβες στην φωτιά. Η πιθανότητα όμως μιας ...αστοχίας σε περιοχή με πυροσβέστες θα απέβαινε μοιραία και η κατανάλωση σε υλικά θα ήταν μεγάλη. Τελικά αποφασίστηκε η χρήση 2 δεξαμενών-σωλήνων που θα είχαν μήκος όσο σχεδόν η ίδια η άτρακτος του σκάφους. Στην μια άκρη θα ήταν το σύστημα πλήρωσης και στην άλλη το σύστημα άφεσης. Το δε υγρό θα έπεφτε μέσα απ’ την ανοιχτή πίσω θύρα του αεροσκάφους.
Στις αρχές του 1989, ήταν έτοιμο το 1ο πειραματικό με δεξαμενές 16.000 λίτρων η κάθε μια. Οι δοκιμές που έγιναν το καλοκαίρι έδειξαν την ορθότητα της απόφασης. Έγιναν ρίψεις με διαφορετικές ταχύτητες (από 260 ως 400 km/h), τμηματική άφεση υγρού, κ.α. Η επιφάνεια κάλυψης με ρίψη όλου του υγρού (η μία δεξαμενή μετά την άλλη) ήταν 600 x 80 m., με ταχύτητα πτήσης 280 km/h. Και ύψος 80 m.. Αν η ρίψη γινόταν ταυτόχρονα και απ’ τις δύο δεξαμενές, η επιφάνεια έφτανε τα 400 x 100m. Η συγκέντρωση υγρού στο κέντρο ήταν 5 λίτρα ανά τετραγωνικό μέτρο. Χρόνος ολοκλήρωσης της ρίψης, περίπου 8 δευτερόλεπτα.
Το καλοκαίρι του 1990 παρουσιάστηκε η ευκαιρία να δοκιμαστεί το αεροσκάφος σε πραγματικές συνθήκες: στις φωτιές της περιοχής του Κρασνοϊάρσκ. Η πυρόσβεση έγινε στην τούνδρα, σε επίπεδο σχεδόν μέρος με μικρούς λόφους ύψους 600μ. αλλά και σε βουνά ως και 2500μ. Έγιναν ρίψεις νερού σε διαφορετικής έντασης πυρκαϊές (από 2 ως 50 ΓΑ).
Εκεί επεξεργάστηκαν μια μέθοδο για πυρόσβεση σε δύσκολα εδάφη.
Το Υπουργείο Αντιμετώπισης Εκτάκτων Περιστατικών παρακολουθούσε όλες τις εξελίξεις.
Την Άνοιξη του 1992, ένα Il-76MD εξοπλίστηκε με το σύστημα BAP και έλαβε μέρος στην πυρόσβεση 2 πυρκαϊών σε αποθήκες πυρομαχικών.
Το πρώτο περιστατικό συνέβη το βράδυ της 9ης Απριλίου κοντά στο Ερεβάν, όταν ξέσπασε φωτιά σε αποθήκη ενώ ακολούθησαν εκρήξεις. Οι αποθήκες ήταν κοντά σε περιοχή με κατοικίες, των οποίων οι ένοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν. Το Il-76MD έφτασε στο Ερεβάν με πιλότο τον Ίγκορ Ζακίροβ. Ήταν μια αποστολή που δυσκολεύτηκε και από το ορεινό τοπίο αλλά και τα αλεξικέραυνα του στρατοπέδου. Μέχρι την δύση το αεροσκάφος είχε κάνει 3 ρίψεις και βοήθησε ιδιαίτερα στην κατάσβεσή της. Την επομένη μέρα αφού έγινε εκτίμηση από ένα Mil-8 της κατάστασης, έγιναν άλλες 2 ρίψεις για να αποφευχθεί η αναζωπύρωσή της. Στις πτήσεις έλαβε μέρος και ο υφυπουργός του Υπ.Αντ.Εκτ.Περ., Γ. Βαραμπιόφ.
Μετά από ένα μήνα σημειωθηκε πυρκαϊά σε αποθήκη πυρομαχικών, αυτή τη φορά στο Βλαδιβοστόκ, για την αντιμετώπιση της οποίας εκλήθη πάλι το Il-76.

Το Il-76 έχει λάβει μέρος και σε διεθνείς εκθέσεις, ενώ στο 44ο Παγκόσμιο σαλόνι εφευρέσεων, επιστημονικών παρατηρήσεων και πρωτοτυπιών το 1995 στο Βέλγιο, έλαβε το Χρυσό Μετάλλιο και Δίπλωμα των Διεθνών Κριτών. Πολλές χώρες έδειξαν ενδιαφέρον για το αεροσκάφος, πολύ περισσότερο Δε, αφού δεν χρειάζεται να το αγοράσουν αλλά μόνο να το ενοικιάσουν μαζί με το πλήρωμα από το Υπ.Αν.Εκτ.Περ. Υπάρχουν όμως και δυσκολίες αφού η ενοικίαση μέσων πυρόσβεσης γίνεται από κρατική υπηρεσία και φυσικά οι τοπικές εταιρείες θέλουν να πάρουν αυτές τα συμβόλαια. Για την γραφειοκρατία, δεν χρειάζεται να μιλήσουμε.
Παρ’ όλα αυτά κάποιες χώρες εξετάζουν την πιθανότητα χρήσης του Il-76, όπως η Αυστραλί
α.
Το καλοκαίρι του 1998 στην Αμερική ξέσπασαν τεράστιες πυρκαϊές και εξετάστηκε η πιθανότητα ενοικίασης του Il-76 μέσω της εταιρείας «Global Resources», αλλά δεν κατέληξε σε συμφωνία. Η εφημερίδα «Christian Science Monitor», έγραψε ότι μια τέτοια συμφωνία ήταν ιδεώδης και για τις δύο πλευρές, αλλά για κάποιους λόγους δεν επετεύχθει. Οι δε Αμερικανοί πυροσβέστες δηλώνουν ότι «ακόμα και τα μισά να ισχύουν γι’ αυτό το σκάφος, σίγουρα θα θέλαμε να το έχουμε στην δύναμή μας».
Στην Ευρώπη η κατάσταση είναι κάπως διαφορετική. Η Ελλάδα δήλωσε την επιθυμία της στο Υπ.Αντ.Εκτ.Περ. το Il-76 να έρθει κατά την περίοδο από 15 Ιουνίου ως 31 Αυγούστου 1999 να βοηθήσει στις δασικές πυρκαϊές, που είναι πολλές αυτήν την περίοδο, αρνούμενη την συνδρομή άλλων εταιρειών με μικρότερα όμως μέσα. Το Il-76 άλλωστε επέδειξε τις ικανότητές του το 1998 όταν μέσα σε 1 μήνα έκανε 25 πτήσεις ρίχνοντας 1050 τόνους νερού, κάτω από αντίξοες μάλιστα συνθήκες, αφού αυτές γίνονταν με ταχύτητα 300 km/h, σε 50-100 m. ύψος, χαμηλή ορατότητα σε κοιλάδες και άμεση άνοδο μετά την ρίψη.
Οι επιχειρήσεις αυτές του ρωσικού αεροσκάφους αύξησαν το ενδιαφέρον όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και άλλων χωρών της Μεσογείου, ενώ μερικοί πιλότοι πήραν επαίνους στην Ρωσία.
Φυσικά το Il-76 λαμβάνει μέρος σε κατά σβέσεις και μέσα στην Ρωσία. Μπορούμε να αναφέρουμε τις πυρκαϊές στο Χαμπαρόβσκι, στη Σαχαλίνη, στα περίχωρα της Μόσχας και του Εκατερίνμπουργκ.
Οι ειδικοί του Υπ.Αντ.Εκτ.Περ. έχουν τελειοποιήσει πλέον την μέθοδο πυρόσβεσης. O επαγγελματισμός και το υψηλό επίπεδο προετοιμασίας των πιλοτών Il-76 είναι εγγύηση για την επιτυχή αντιμετώπιση οποιουδήποτε προβλήματος.

 
ΣΧΕΔΙΟ ΤΡΙΩΝ ΟΨΕΩΝ  
Il-76 TDP (P) Πυροσβεστικό αεροσκάφος © Konstantinos Panitsidis
 
ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ  
ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ
OKB Illyshin
ΧΩΡΑ
Ρωσία
ΤΥΠΟΣ
Πυροσβεστικό Α/φος
ΠΛΗΡΩΜΑ
7, άτομα
ΠΡΟΩΘΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
4 στροβιλοκινητήρες διπλής ροής D-30KP σειράς 2
Μέγιστη ώση , kg
4 x 12.000
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
Μήκος, m
46,59
Ύψος Α/φους, m
14,76
Εκπέτασμα πτέρυγας, m
50,56
Επιφάνεια πτέρυγας, m2
300,00
ΒΑΡΗ
- κενό, kg
91.800
- μέγ. βάρος απογείωσης, kg
170.000
ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ
Μέγ. ταχύτητα, km/h
850
Ταχύτητα ταξιδιού, km/h
800
Εμβέλεια, km
5.000
Επιχειρησιακή ακτίνα δράσης, km
400-500
Επιχειρησιακή οροφή, m
12.000
Ωφέλιμο φορτίο
44.000 (42.000) kg η 44 δασοπυροσβέστες-αλεξιπτωτιστές η 5.000 kg ειδικού εξοπλισμού η 150 άτομα στα τρία τμήματα
     
Download Airplane Comparisons and other useful materials
 
Αρχική Σελίδα