Virtual Aviation Reference
REDSTAR
Download Airplane Comparisons and other useful materials    
 
Αρχική Σελίδα
Αεροσκάφη
     
Πολεμικά αεροσκάφη, στρατιωτικά αεροσκάφη, μαχητικά

MiG - 23 Flogger

Μαχητικό παντός καιρού, πολλαπλού ρόλου, με πτέρυγες μεταβλητής γεωμετρίας
   

Mig-23 Flogger. Πρώτη πτήση: 1962/67 © Κων/νος Πανιτσίδης

Φωτογραφίες από την προσωπική συλλογή του Κωνσταντίνου Πανιτσίδη

To MiG-23 (κατά NATO Flogger-"Μαστιγωτής"), σχεδιάστηκε στη δεκαετία του '60 και τέθηκε σε μαζίκή παραγωγή στη δεκαετία του '70.Πρόκειται για αεροσκάφος πολλαπλών ρόλων, με το ρόλο της αναχαίτισης να έχει τον πρώτο λόγο. Από όποψη επιδόσεων τοποθετείται μετά το MiG-21. Στην πορεία του πέρασε μέσα από προγράμματα εκσυγχρονισμού των συστημάτων του και κυρίως εκείνων του ηλεκτρονικού πολέμου που το έφεραν στο επίπεδο να μπορεί να αντιπαρατεθεί και σε αεροσκάφη νεώτερης γενιάς. Κύριο αεροδυναμικό χαρακτηριστικό του οι πτέρυγες μεταβαλλόμενης γεωμετρίας. Το κείμενο που ακολουθεί αναφέρεται αποκλειστικά σε περιπτώσεις εμπλοκών του MiG-23 σε πολεμικές επιχειρήσεις. Στο τέλος αναφέρονται τα χαρακτηριστικά και οι επιδόσεις του.

ΛΙΒΑΝΟΣ:MIG-23VS F-16
Μετά τον αραβο-ισραηλινό πόλεμο του 1973 η Συριακή Αεροπορία ενισχύθηκε με την προμήθεια καινούργιων και επιχειρησιακά αναβαθμισμένων αεροσκαφών MiG-23 MF. Τα αεροσκάφη αυτά της Συριακής Αεροπορίας θεωρήθηκαν ως τα μόνα ικανά ν' αντιμετωπίσουν την Ισραηλινή Αεροπορία, η οποία άρχισε να ενισχύεται με αεροσκάφη F-· 15 και F-16, που μαζί με τα Phantom και τ' αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου (AEW&C) Ε-2 Hawkeye γινόταν μια πολύ ισχυρή δύναμη.
Τα MiG-23MF εντάχθηκαν σε μια μοίρα της οποίας τη διοίκηση ανέλαβε ένας "άσος" ; της Συριακής Αεροπορίας και σε μια μονάδα στην οποία υπήρχαν δύο ακόμη μοίρες από διθέσια MiG-23 BN σε ρόλο διώξεως/βομβαρδισμού.
Όπως συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις για την επάνδρωση των MiG-23 MF, δημιουργήθηκε μια ομάδα επίλεκτων, εμπειροπόλεμων πιλότων, η οποία είχε ολοκληρώσει την εκπαίδευση της περί το τέλος του 1980.
Όλοι γνώριζαν ότι οι προηγούμενες συνθήκες δεν ήταν υπέρ των Αράβων, ούτε άλλαξαν σημαντικά από την προμήθεια των 24 MiG-23 MF, όταν από την πλευρά των Ισραηλινών υπήρχε ήδη μια ετοιμοπόλεμη δύναμη από 115 αεροσκάφη F-15 και F-16 τα οποία επιπλέον υποστηρίζονταν από συστήματα AEW&C Hawkeye.
Επικίνδυνο μειονέκτημα των MiG-23 ήταν οι συγκριτικά μικρότερες επιδόσεις των ραντάρ τους σε όλους τους ρυθμούς λειτουργίας τους (αποκάλυψη, εγκλωβισμός, παρακολούθηση). Πέραν τούτου οι πιλότοι γνώριζαν τις δυνατότητες των Ισραηλινών στα ηλεκτρονικά αντίμετρα, όπως γνώριζαν και τις εγγενείς αδυναμίες των συριακών ραντάρ εδάφους, οι οποίες, εκτός των άλλων, οφείλονταν και στο ορεινό της περιοχής των συνόρων.
Όλα αυτά οδήγησαν τους πιλότους στην ανάπτυξη και εφαρμογή μιας τακτικής, η οποία απέκλειε κατ' αρχήν την άμεση εμπλοκή με τα F-15 (ως ένα προς ένα) και στη συνέχεια μελέτησαν την εφαρμογή μιας τακτικής που, λίγο πολύ, έμοιαζε με το παιχνίδι του χόκεϊ. Η τακτική αυτή σε γενικές γραμμές προέβλεπε ότι από ένα σμήνος τριών MiG-23 MF, ένα αεροσκάφος θα έκανε την επίθεση, ένα άλλο θα έπαιζε ρόλο δολώματος και ένα τρίτο θα έπαιζε το ρόλο του εναέριου ραντάρ και συγχρόνως θα κάλυπτε το αεροσκάφος που θα έκανε την επίθεση. Το αεροσκάφος-"δόλωμα" πατώντας στην "κόψη του ξυραφιού" θα οδηγούσε το F-15 σε εγκλωβισμό και παρακολούθηση, εκτιμώντας ότι το ραντάρ του F-15 των Ισραηλινών είχε δυνατότητα εγκλωβισμού ενός μόνο στόχου. Αυτή την αδυναμία θ' αξιοποιούσε το αεροσκάφος επίθεσης για να εγκλωβίσει το F-15 και να εκτοξεύσει εναντίον του τα βλήματα του. Το τρίτο MiG-23, το οποίο θα πετούσε ψηλά, θ' αποκάλυπτε το στόχο και θα ενημέρωνε το αεροσκάφος επίθεσης που θα πετούσε πολύ χαμηλά για τις συντεταγμένες του στόχου. Το αεροσκάφος-"δόλωμα" μόλις θα είχε ένδειξη εγκλωβισμού στον ενδείκτη προειδοποίησης του συστήματος SPO-10 θα έκανε ελιγμό 6 G's για να "σπάσει" το lock on. Αυτό θα γινόταν πολύ συχνά κατά την εξέλιξη της αναχαίτισης.

ΟΙ ΕΜΠΛΟΚΕΣ
Ο πόλεμος, όμως, ξέσπασε νωρίς (6/6/82) και οι πιλότοι των MiG-23 δεν πρόλαβαν όλοι να ολοκληρώσουν την εκπαίδευση τους στην παραπάνω τακτική.
Στις 6 Ιουνίου αεροσκάφη Boeing 707 της Ισραηλινής Αεροπορίας σε ρόλο αεροσκαφών ηλεκτρονικού πολέμου με ισχυρή συνοδεία αεροσκαφών F-15 πετώντας σε μέσα ύψη, παράλληλα με τις ακτές του Λιβάνου, προκαλούσαν σοβαρά προβλήματα στα συριακά ραντάρ.

Η πρώτη εμπλοκή των αεροσκαφών MiG-23 MF έμελλε να είναι εναντίον ενός μη επανδρωμένου αεροχήματος (UAV) Firebee (BQM-34) που είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο Sigal. Δύο αεροσκάφη MiG-23 MF απογειώθηκαν για ν' αναχαιτίσουν το εχθρικό ίχνος. Το ραντάρ του MiG-23 αποκάλυψε το στόχο στα 17 χλμ., τον εγκλώβισε στα 15 χλμ. και στα 14 χλμ. εκτόξευσε το βλήμα που κατέρριψε το UAV. Στην απαγκίστρωση το MiG-23 είχε ένδειξη εγκλωβισμού τον οποίο "έσπασε" με βύθιση και ελιγμό 6 G's. Σ' αυτήν την περίπτωση φαίνεται πως το UAV, εκτός από αναγνώριση έπαιξε και το ρόλο δολώματος. Πίσω απ' αυτό βρισκόταν μια τετράδα F-15, τα οποία όμως για άγνωστους λόγους δεν "κυνήγησαν" τα MiG-23.

Περίπτωση δεύτερη. Κατάρριψη δύο αεροσκαφών F-16. Στις 7 Ιουνίου (16:37) απογειώθηκαν τρία MiG-23 MF (αρχηγός ταγματάρχης Hallyak). Απογείωση σε κλειστό σχηματισμό (για να εμφανίσουν ένα ίχνος στα ισραηλινά ραντάρ). Ο σχηματισμός ανέβηκε στα 4.000 μ. ύψος. Για 45" παρέμειναν στην αρχική πορεία και στη συνέχεια με βίαιους ελιγμούς τα MiG διαλύθηκαν για να σχηματίσουν ένα τρίγωνο με τη βάση του προς την πλευρά του αντιπάλου. Το αναχαιτιστικό MiG (No3 του σχηματισμού) κατέβηκε χαμηλά στα 200 μέτρα και το "δόλωμα" στα 2.000 μ. Με την αποκάλυψη του στόχου στα 25 χλμ., έγινε και ο εγκλωβισμός του. Η εκτόξευση του βλήματος έγινε στα 9 χλμ. με μετωπική πορεία. Ύψος στόχου κατά την εκτόξευση 1.600 μ., ύψος MiG 1.300 μ. Ο πιλότος διαπίστωσε οπτικά την καταστροφή του στόχου από το βλήμα Που εκτόξευσε εναντίον του. Το επιθετικό MiG-23 MF εντόπισε αμέσως μετά την απαγκίστρωση δύο ακόμη αεροσκάφη, εγκλώβισε στο ραντάρ του το ένα απ' αυτά (απόσταση 10 χλμ.) και εκτόξευσε εναντίον του δύο βλήματα (απόσταση 7-8 χλμ.) τα οποία πέτυχαν το στόχο (αεροσκάφος F-16A). Το δεύτερο F-16 όμως εγκλώβισε το MiG-23 στη φάση της απαγκίστρωσης και εκτόξευσε τα πυρά του εναντίον του επιτυχώς. Ο πιλότος του MiG επεβίωσε εγκαταλείποντας το αεροσκάφος.

Περίπτωση τρίτη. Κατάρριψη αεροσκάφους F-16. Στις 8 Ιουνίου ζεύγος MiG-23 MF απογειώθηκε για να παράσχει κάλυψη στα Α/Α πυραυλικά συστήματα που οι Σύροι είχαν εγκαταστήσει στο Λίβανο (σ.σ. Το είδος της αποστολής ξενίζει. Ίσως να επρόκειτο για άλλου είδους αποστολή). Αρχηγός ένας από τους καλύτερους πιλότους της μοίρας (ταγματάρχης Hau, αξιωματικός επιχειρήσεων της μοίρας). Τα δύο MiG πετούσαν ανοιχτά σε γραμμή μετώπου, σε ύψος 3.000 μ. Τα ισραηλινά F-16 πετούσαν σε χαμηλότερο ύψος, αποφεύγοντας την αποκάλυψη τους από τα συριακά ραντάρ. Έτσι είχαν ένα σαφές πλεονέκτημα απέναντι στα MiG. Όμως τα βοήθησαν δύο πράγματα, ο ενδείκτης προειδοποίησης SPO-10 και η πείρα και ψυχραιμία του αρχηγού. Αξιοποίησε αμέσως την ένδειξη εγκλωβισμού, τον οποίο "έσπασε" με βίαιο ελιγμό και μπήκε στην αντεπίθεση. Αποκάλυψε το στόχο στα 20 χλμ., τον εγκλώβισε στα 17 χλμ. σε πορεία σύγκρουσης (μετωπική-head on) και εκτόξευσε εναντίον του τα πυρά του στα 7 χλμ. Η βολή ήταν επιτυχής και το ισραηλινό. F-16 καταρρίφθηκε. Πριν όμως το αεροσκάφος του ταγματάρχη Kau προλάβει να μπει σε ελιγμό αποφυγής, δέχτηκε το βλήμα του F-16. Ο Hau σώθηκε με εκτίναξη. Το Νο2 του σχηματισμού εκτέλεσε βίαιο ελιγμό σε πολύ χαμηλό ύψος και διέφυγε.

Περίπτωση τέταρτη. Κατάρριψη F-16. Στις 9 Ιουνίου (09:47), απογειώθηκε ζεύγος αεροσκαφών MiG-23 MF με εντολή του Κέντρου Ελέγχου για την αναχαίτιση εχθρικών αεροσκαφών στην περιοχή Hamdui ανατολικά της Βηρυτού. Το ζεύγος σε κλειστό σχηματισμό πετούσε πολύ χαμηλά (100 μ.) με τα ραντάρ off, για ν' αποφύγουν την αποκάλυψη τους, τα οποία έθεσαν on όταν πλησίασαν πολύ την περιοχή. Αντιμετώπισαν αμέσως μέτριας κλίμακας ECM, ενώ η κακή ορατότητα υποχρέωσε τον αρχηγό ν' ανέβει στα 500 μ. Αμέσως και παρά την αύξηση των ECM σε ισχυρά, το πρώτο MiG-23 αποκάλυψε ένα στόχο στα 20 χλμ., τον οποίο εγκλώβισε στα 14 χλμ., δεν μπόρεσε όμως να κρατήσει τον εγκλωβισμό λόγω των ECM. Σε δεύτερη προσπάθεια πέτυχε εγκλωβισμό στα 6 χλμ., εκτόξευσε αμέσως δύο βλήματα τα οποία πέτυχαν και κατέρριψαν το F-16. Σε μια τρίτη προσπάθεια δεν στάθηκε τυχερός. Στην προσπάθεια του να κερδίσει ταχύτητα, χρησιμοποίησε μετα-καυστήρα και δέχθηκε το βλήμα του Νο2 F-16, πλην όμως κατάφερε να επιβιώσει χρησιμοποιώντας το εκτινασσόμενο κάθισμα.

Περίπτωση πέμπτη. Κατάρριψη F-16. Στις 9 Ιουνίου (14:00). Εντολή γι' απογείωση όλων των MiG-23 της μοίρας, με αποστολή την κάλυψη της κοιλάδας Bekaa, νοτιοανατολικά της Βηρυτού. Οι πιλότοι ήταν υποχρεωμένοι να βασιστούν στα δικά τους ραντάρ, γιατί τα ραντάρ της κοιλάδας δεν είχαν ορίζοντα λόγω των τριγύρω ορεινών όγκων. Τ' αεροσκάφη ήταν χωρισμένα σε ζεύγη. Ζεύγος, που απογειώθηκε στις 14:17, παρά το ότι πετούσαν πολύ κοντά στο έδαφος, αντιμετώπισαν ισχυρά ECM (προφανώς προερχόμενα από το Boeing 707). Τ' αεροσκάφη του ζεύγους πήραν απόστάσεις μεταξύ τους, όμως λόγω κακής ορατότητας έχασαν την οπτική επαφή. Ο αρχηγός του ζεύγους ανέφερε στο Κέντρο Ελέγχου ότι είχε εμπλοκή με ισραηλινό F-16, το οποίο κατάρριψε. Πριν ολοκληρώσει διεκόπη απότομα η εκπομπή. Καταρρίφθηκε και ο ίδιος, χωρίς μάλιστα να επιβιώσει του χτυπήματος. Ο Νο2 του ζεύγους δεν μπόρεσε να εγκλωβίσει στόχο που αποκάλυψε λόγω ισχυρών παρεμβολών. Ανέφερε ότι δεν είχε ο ίδιος εγκλωβιστεί ή τουλάχιστον δεν είχε ένδειξη εγκλωβισμού στον ενδείκτη SPO-10.

Άλλο ζεύγος που απογειώθηκε στις 14:24 δέχτηκε τα πυρά πυροβόλου ισραηλινού μαχητικού, χωρίς να το αντιληφθούν. Το αεροσκάφος του αρχηγού προσγειώθηκε με αρκετές ζημιές από αυτά τα πυρά. Ζεύγος που απογειώθηκε στις 14:30 με την ίδια αποστολή κατευθύνθηκε στην περιοχή, πετώντας στα 100 μ. Οι πιλότοι δεν κατάφεραν να ενεργοποιήσουν ούτε στο ελάχιστο τα ραντάρ των αεροσκαφών, δεχόμενοι ισχυρότατες παρεμβολές. Οι πυκνοί καπνοί πάνω από την κοιλάδα από τις προσβολές των Ισραηλινών, είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια της μεταξύ των αεροσκαφών οπτικής επαφής. Κανείς από τους δύο πιλότους δεν είχε προειδοποίηση απειλής στον ενδείκτη SPO-10. Ο αρχηγός του σχηματισμού (λοχαγός Yasin) προσγειώθηκε στη βάση του, ενώ ο Νο2 (λοχαγός Said) καταρρίφθηκε από εχθρικό βλήμα. Ο ίδιος επιβίωσε με εκτίναξη.

Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
Η μοίρα της Αεροπορίας της Συρίας με τα MiG-23 MF, μέσα σε πέντε μέρες πολεμικών επιχειρήσεων (6 έως 11 Ιουνίου 1982), πραγματοποίησε 52 εξόδους. Σε επτά περιπτώσεις εμπλοκής καταρρίφθηκαν πέντε ισραηλινά αεροσκάφη F-16 (κατά αναφορές των πιλότων) και ένα αναγνωριστικό UAV. Κατά τις αναφορές των πιλότων των MiG-23, όλες οι εμπλοκές έγιναν με τη βοήθεια των δικών τους ραντάρ. Η αποκάλυψη των στόχων γινόταν σε αποστάσεις από 9 μέχρι 25 χλμ., οι εγκλωβισμοί από 7 μέχρι 21 χλμ. και οι έκτοξεύσεις των πυραύλων από 5 μέχρι 9 χλμ.

Οι πιλότοι που πέτυχαν τις καταρρίψεις ήταν από εκείνους που είχαν ολοκληρώσει την εκπαίδευση στην τακτική, ήταν όλοι έμπειροι και ήξεραν πώς θ' αντιμετωπίσουν τον αντίπαλο. Ηλεκτρονικές παρεμβολές, μέτριες έως πολύ ισχυρές, αντιμετωπίστηκαν στις τρεις από τις επτά εμπλοκές των MiG-23. Οι απώλειες της μοίρας των MiG-23 MF ήταν έξι αεροσκάφη. Δύο πιλότοι σκοτώθηκαν, ενώ τέσσερις εκτινάχθηκαν και επιβίωσαν. Τα τρία από τα έξι απολεσθέντα αεροσκάφη χτυπήθηκαν καλύπτοντας περιοχές στο Λίβανο. Ο αντίπαλος εκτός από την αριθμητική υπεροχή είχε και το πλεονέκτημα που του έδιδε το αεροσκάφος AEW&C Ε-2 Hawkeye.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ME MIG-23
Λιβύη 1989. Στις 4 Ιανουαρίου δύο λιβυκά MiG-23MS πετούσαν σε αποστολή περιπολίας πάνω από τα διεθνή ύδατα του Κόλπου της Σύρτεως (τα οποία, όμως, ο πρόεδρος της Λιβύης Μ. Καντάφι είχε ορίσει ως χωρικά της ύδατα). Τ' αεροσκάφη αυτά καταρρίφθηκαν από τα πυρά δύο αεροσκαφών του Αμερικανικού Ναυτικού, τύπου F-14D TOMCAT. To επεισόδιο αυτό είναι γνωστό και πολλοί από τους αναγνώστες μας θα θυμούνται τις εκατέρωθεν αιτιάσεις. Επρόκειτο πράγματι για ένα αεροπορικό επεισόδιο, όχι όμως και για εμπλοκή, αφού από τα λιβυκά MiG δεν υπήρξε καν αντίδραση. Το επεισόδιο, περιληπτικά, εξελίχθηκε ως ακολούθως. Τα λιβυκά MiG-23 πετούσαν σε ύψος 10.000 μ. (33.000') με ταχύτητα 800 χ.α.ώ. Τα F-14 πετούσαν αρχικά χαμηλότερα. Αυξάνοντας την ταχύτητα τους πήραν θέση επίθεσης, έχοντας εγκλωβίσει στο ραντάρ τους τα λιβυκά MiG. Ο πρώτος πύραυλος τύπου Α1Μ-7Μ εκτοξεύτηκε από απόσταση 22 χλμ. εναντίον του No 1 των λιβυκών αεροσκαφών (σ.σ. τα MiG πετούσαν σε τακτικό σχηματισμό περιπολίας), που όμως δεν έφτασε ποτέ το στόχο. Από απόσταση 19 χλμ. εκτοξεύτηκε και δεύτερος πύραυλος, ο οποίος επίσης αστόχησε. Σ' αυτήν την απόσταση υπήρχε οπτική επαφή των F-14 με τα MiG-23, όπως έκανε γνωστό ο Νο2 του σχηματισμού των F-14, ο οποίος και εκτόξευσε τον τρίτο ΑIΜ-7Μ κατά του No1 του σχηματισμού των MiG, τον οποίο και κατέρριψε. Την ίδια στιγμή πύραυλος AIM-9 Sidewinder που εκτόξευσε ο No1 των F-14 πέτυχε και κατέρριψε τον Νο2 των MiG-23. Τα αποτελέσματα δεν μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Τα MiG-23 καταρρίφθηκαν χωρίς ν' αντιδράσουν. Αυτό είναι επιβεβαιωμένο και από τις δύο πλευρές. Το πρόβλημα πολιτικό. Οι σχέσεις Αμερικανών-Καντάφι, πάντα κακές, την περίοδο εκείνη σε ακόμη χειρότερο σημείο. Οι Αμερικανοί υποστήριξαν ότι τα MiG-23 ήταν οπλισμένα και ήταν έτοιμα να προβούν σε επιθετική ενέργεια και ότι αυτοί, ως όφειλαν, ενήργησαν προληπτικά. Οι Αίβυοι επέμεναν ότι τα αεροσκάφη δεν έφεραν όπλα, έφεραν εξωτερικές δεξαμενές καυσίμου, τις οποίες οι πιλότοι θα έπρεπε ν' απορρίψουν εάν σχεδίαζαν επιθετική ενέργεια, κάτι που δεν έκαναν. Στο επεισόδιο, τέλος, δόθηκαν διάφορες ερμηνείες. Μια απ' αυτές ήταν ότι ο Καντάφι έστειλε αυτά τα αεροσκάφη σε περιπολία, περιμένοντας παρόμοια αντίδραση των Αμερικανών για να τους εκθέσει ως πολεμοκάπηλους στη διεθνή κοινή γνώμη.
Κούβα 1989. Αεροσκάφος MiG-23 διέφυγε από την Κούβα και πετώντας πολύ χαμηλά πάνω από τη θάλασσα μπήκε στον εναέριο χώρο των ΗΠΑ, χωρίς ν' ανιχνευτεί από τα αμερικανικά ραντάρ. Η αμερικανική διοίκηση αεράμυνας (NORAD) ενημερώθηκε από τις υπηρεσίες ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας αεροδρομίου του Ναυτικού στο Key West, πάνω από το οποίο έκανε κύκλους, ζητώντας να προσγειωθεί.
Πολωνία 1989. Αξιοσημείωτο περιστατικό με MiG-23 από τα σπάνια που έχουν καταγραφεί στην ιστορία της αεροπορίας. Στις 4 Ιουλίου αεροσκάφος MiG-23 απογειώνεται από αεροδρόμιο της Πολωνίας.
Σε ύψος 130 μ. (500') μετά την απογείωση ο πιλότος παρατηρεί μεγάλη πτώση στροφών του κινητήρα, την οποία δεν μπόρεσε να εξηγήσει. Τα περιθώρια για λήψη αποφάσεων μικρά σε τέτοια ύψη, οδήγησαν τον πιλότο στην απόφαση της εγκατάλειψης μια και μπροστά του δεν υπήρχε κατοικημένη περιοχή αλλά θάλασσα. To MiG-23 όμως, φαίνεται να άλλαξε γνώμη και ο κινητήρας επανήλθε σε κανονική λειτουργία αμέσως μετά την εκτίναξη του πιλότου. Το αεροσκάφος συνέχισε την άνοδο με πλήρη ισχύ και ανέβηκε στα 12.000 μ. (40.000') και με ανοδική στροφή μπήκε στον εναέριο χώρο της τότε Δ. Γερμανίας.
Εντοπίστηκε αμέσως από το ραντάρ του NADGE. Δυο αεροσκάφη της Αμερικανικής Αεροπορίας απογειώθηκαν να αναχαιτίσουν το άγνωστο (και σιωπηλό) ίχνος, παρά το ότι από την όλη συμπεριφορά του MiG-23, μπορούσε να γίνει αντιληπτό ότι επρόκειτο για αεροσκάφος
μη ελεγχόμενο από πιλότο. Αυτή ήταν και η διαπίστωση του αρχηγού του ζεύγους των F-15 από την οπτική επαφή που πέτυχε με το MiG-23.
Η ιδέα της κατάρριψης του από τα F-15 απορρίφθηκε εξ αρχής λόγω του πυκνοκατοικημένου της περιοχής. Στο τέλος το MiG-23 μετά από πτήση 1 ώρας και 22' και αφού διήνυσε απόσταση 900 χλμ., μη έχοντας πλέον άλλα καύσιμα, κατέπεσε σε περιοχή του Βελγίου, αφαιρώντας μάλιστα και τη ζωή μιας κοπέλας 18 ετών.
o Συρία 1989. Αυτομόληση πιλότου της Συριακής Αεροπορίας με MiG-23 MLD που το προσγείωσε σε πολεμικό αεροδρόμιο του Ισραήλ, ζητώντας πολιτικό άσυλο. Η πτήση προς το Ισραήλ έγινε σε ελάχιστο ύψος, βοηθούντων δε και των αεροδυναμικών χαρακτηριστικών του αεροσκάφους που του προσδίσουν ιδιότητες Stealth, δεν έγινε αντιληπτό από τα ισραηλινά ραντάρ. Ο πιλότος πήρε το άσυλο που ζήτησε. Το αεροσκάφος, παρά τις διαμαρτυρίες Σύρων και Ρώσων δεν επιστράφηκε, αλλά έτυχε ως ανέμενετο εξονυχιστικών ελέγχων και αξιολογήσεων, παρόντων προφανώς και Αμερικανών ειδικών. Όπως έγινε γνωστό οι αξιολογητές εντυπωσιάστηκαν από τα χαρακτηριστικά του MiG-23, τα οποία θεώρησαν καλύτερα εκείνων του F-16A, ως προς το λόγο ώσης προς βάρος, τη διαδρομή απογείωσης/προσγείωσης, τις επιδόσεις του ραντάρ και το αυτόματο σύστημα ελέγχου της πτήσης.

ΤΑ MiG-23 ΣTON ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ ΚΟΛΠΟΥ
Μία από τις τελευταίες συγκρούσεις στις οποίες συμμετείχαν αεροσκάφη MiG-23 ήταν ο πόλεμος στον Περσικό το 1991. Το Ιράκ όταν ξεκίνησε την επίθεση κατά του Κουβέιτ, διέθετε 50 αεροσκάφη των τύπων MiG-23 MF, MiG-23 ML και MiG-23 BN.
Τα αεροσκάφη αυτά έμελλε να βρεθούν απέναντι στα πιο ισχυρά αμερικανικά αεροσκάφη εναέριας επικράτησης F-15 C, τα οποία ήταν εξοπλισμένα με το πιο σύγχρονο και πιο ισχυρό ραντάρ του κόσμου, το AN/APG-70, με δυνατότητα εγκλωβισμού και ταυτόχρονης παρακολούθησης 10 στόχων.
Σε μια εμπλοκή στον αέρα με ένα τέτοιο αντίπαλο τα παλιά και με ραντάρ εκτός ενεργείας ή υπολειτουργούντα MiG-23 δεν είχαν ελπίδα για επιτυχίες. Το πρόβλημα γινόταν ακόμη οξύτερο εκ του ότι λίγα από τα ραντάρ εδάφους του Ιράκ λειτουργούσαν και όσα λειτουργούσαν θα έμπαιναν σε ενέργεια μόνο για λίγα λεπτά για έγκαιρη προειδοποίηση και όχι για κατεύθυνση αεροσκαφών.
Από την άλλη πλευρά τ' αμερικανικά αεροσκάφη (F-15 της Αεροπορίας και F-14 του Ναυτικού), εκτός του καλύτερου ηλεκτρονικού εξοπλισμού που διέθεταν είχαν την υποστήριξη των αεροσκαφών έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου (AEW&C) Ε-3 SENTRY και E-2C Hawkeye, της Αεροπορίας και του Ναυτικού αντίστοιχα. To Hawkeye, μάλιστα έστελνε με το σύστημα Data Link αυτόματα τις πληροφορίες των στόχων στα F-14, τις οποίες αξιοποιούσε ο πιλότος για ν' αναχαιτίσει το στόχο χωρίς καν να εμπλακεί μαζί του. Τα ιρακινά MiG-23 το μόνο που μπορούσαν να έχουν ήταν η προειδοποίηση απειλής στον ενδείκτη του συστήματος SPO-10.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση μιας εμπλοκής που έγινε στην περιοχή της Βαγδάτης. Η περιοχή της Βαγδάτης κατά τη διάρκεια της "Ασπίδας της Ερήμου" (της περιόδου πριν από την εκδήλωση της συμμαχικής επίθεσης κατά του Ιράκ), αποτελούσε περιοχή υψηλού κινδύνου για τους Συμμάχους επειδή επιστεύετο ότι είχε ισχυρή και αποτελεσματική Α/Α άμυνα. Τα αεροσκάφη AEW&C εκτελούσαν την περιπολία τους (συνήθως σε κύκλους σχήματος "8") πάνω από το έδαφος της Σ. Αραβίας και από εκεί κατηύθυναν τα συμμαχικά (αμερικανικά κατά κύριο λόγο) αεροσκάφη εναντίον των ιρακινών. Τα αεροσκάφη περιπολίας (κυρίως F-15C) ανεφοδιάζονταν στον αέρα για να παρατείνουν τη διάρκεια της περιπολίας τους. Ο οπλισμός των F-15C ήταν βλήματα SPARROW AIM-7M και SIDEWINDER AIM-9M.
Σε αρκετές περιπτώσεις αντί για SPARROW έφεραν AMRAAM AIM-120. Η περίπτωση που εξετάζουμε εξελίχθηκε περίπου ως εξής: Ζεύγος αεροσκαφών F-15C με οπλισμό βλήματα SPARROW και SIDEWINDER, εκτελούσαν περιπολία στα σύνορα Κουβέιτ-Ιράκ όταν σε απόσταση 100 χλμ. τα ραντάρ τους αποκάλυψαν στόχο τον οποίο άρχισαν να προσεγγίζουν. Οι Αμερικανοί πιλότοι, όπως τουλάχιστον δήλωσαν, διαπίστωσαν ότι τα ιρακινά αεροσκάφη δεν αντιλήφθηκαν ούτε την αποκάλυψη ούτε τον εγκλωβισμό τους και συνέχιζαν κανονικά την πτήση τους. Προφανώς όμως αντιλήφθηκαν την εκτόξευση του SPARROW, ο οποίος αστόχησε και άρχισαν να ελίσσονται και ν' αυξάνουν την ταχύτητα τους με πρόθεση ν' αποφύγουν την εμπλοκή. Ένα από τα F-15 τα οποία πετούσαν και ψηλότερα έκανε ελιγμό για να ελέγξει το χώρο και εντόπισε τρία MiG-23 και ένα Mirage F-1. Με ελιγμούς εναέριας μάχης τα F-15 βρέθηκαν πίσω από ένα MiG-23 το οποίο και κατέρριψαν. Πολλοί αναλυτές έχουν την άποψη ότι οι Αμερικανοί είχαν αστοχίες κατά την εκτόξευση των πυραύλων SPARROW όταν ο στόχος βρισκόταν χαμηλότερα.
Αυτό φαίνεται να συνέβη και στην πιο πάνω περίπτωση. Κατά τη φάση της "Ασπίδας της Ερήμου", σύμφωνα με δηλώσεις των Αμερικανών, τα αεροσκάφη F-15 κατέρριψαν έξι MiG-23 χωρίς να υποστούν καμία απώλεια.
Οι καταρρίψεις έγιναν με πυραύλους αέρος-αέρος.
Την φάση "Ασπίδα της Ερήμου" ακολούθησε, ως γνωστό, η φάση των επιχειρήσεων, η "Καταιγίδα της Ερήμου". Την πρώτη νύκτα των επιχειρήσεων, ζεύγος ιρακινών MiG-23 που εκτελούσε περιπολία πάνω από τη Βαγδάτη ενεπλάκη με αεροσκάφος Tornado της Ιταλικής Αεροπορίας το οποίο και καταρρίφθηκε. Οι Ιρακινοί υποστηρίζουν ότι MiG-23 κατέρριψαν και αεροσκάφη F-16 της Αμερικανικής Αεροπορίας κάτι που διέψευσαν οι Αμερικανοί και μάλλον έχουν δίκιο. Η Ιρακινή Αεροπορία όμως διέθετε -σε ρόλο αναχαίτισης- και αεροσκάφη Miragre F-1. Από μια δύναμη εννέα αεροσκαφών Mirage F-1 που φέρονται να ενε-πλάκησαν με συμμαχικά αεροσκάφη καταρρίφθηκαν και τα εννέα.
Όλα από αεροσκάφη F-15C, τα επτά από αμερικανικά και τα δύο από F-15 της Σ. Αραβίας.
Το τελευταίο MiG-23 του Ιράκ που καταρρίφθηκε στον Κόλπο χτυπήθηκε από πύραυλο AIM-120 AMRAAM που εκτόξευσε εναντίον του αεροσκάφος F-16 της Αμερικανικής Αεροπορίας τον Ιανουάριο του 1993 επειδή παραβίασε τη ζώνη απαγόρευσης των πτήσεων στο Β. Ιράκ.

TO MIG-23 ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΕΙ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΑ
Στις αρχές της δεκαετίας του '50, όταν άρχισε η εμπλοκή στην Κορέα, επιδεινώθηκαν και οι σχέσεις της Σ.Ε. με το καθεστώς του σάχη στο Ιράν. Τότε η Σοβιετική Αεροπορία προχώρησε στην ανασυγκρότηση της 38ης πτέρυγας στο Τουρκμενιστάν στην οποία ενσωματώθηκε η 152 Πολεμική Μοίρα (σ.σ. προτιμήσαμε τους όρους πτέρυγα και μοίρα αντί των όρων Μεραρχίας και Σύνταγμα που χρησιμοποιούσε η Σ.Ε. για αμεσότερη επικοινωνία.). Η 152 διέθετε αεροσκάφη MiG-15 BIS μέχρι το 1953, τα οποία αντικατέστησε με αεροσκάφη MiG-17 και αργότερα, σταδιακά, με αεροσκάφη Yak-28P, Su-15 και Su-15TM, To 1977 τα αεροσκάφη Su-15 ΤΜ αντικαταστάθηκαν από τα αεροσκάφη MiG-23 Μ.
Η πρώτη εμπλοκή των αεροσκαφών MiG-23 στην περιοχή έγινε με ελικόπτερα CH-47C Chinook της Αεροπορίας του Ιράν. Το επεισόδιο έλαβε χώρα στις 21 Ιουνίου 1978.
Τα επίγεια ραντάρ της περιοχής εντόπισαν άγνωστο ίχνος να εισέρχεται στο ρωσικό εναέριο χώρο. Αμέσως μετά τα επίγεια παρατηρητήρια των συνόρων διαπίστωσαν ότι το άγνωστο ίχνος ήταν τέσσερα ελικόπτερα Chinnok σε δύο ζεύγη. Αμέσως ενημερώθηκε το κέντρο ελέγχου της περιοχής στην αεροπορική βάση του AK-Tepe το οποίο και έδωσε εντολή για απογείωση ενός MiG-23 της 152 Μ. Ο πιλότος του MiG-23 δεν μπόρεσε να εντοπίσει τα ιρανινά ελικόπτερακαι διατάχθηκε να επιστρέψει για προσγείωση.
Η εντολή γι' απογείωση δεύτερου αεροσκάφους βρήκε στο cockpit MiG-23 του αεροσκάφους της ίδιας Μοίρας σε κατάσταση ετοιμότητας τον λοχαγό V.I. Shkinder, ο οποίος απογειώθηκε ταχύτατα, μετέβη στην περιοχή όπου και εντόπισε αμέσως τα ιρανινά ελικόπτερα Chinnok.
Ο πιλότος ανέφερε επαφή με το στόχο στο κέντρο ελέγχου και πήρε εντολή για επίθεση και κατάρριψη. Τα Chinnok εκινούντο εκείνη τη στιγμή νοτιο-ανατολικά κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού Karakumskogo. Όταν οι Ιρανοί πιλότοι αντιλήφθηκαν το μαχητικό να τους ακολουθεί προσπάθησαν να διαφύγουν αξιοποιώντας το ορεινό έδαφος. Ο πιλότος του MiG-23 εγκλώβισε το πρώτο ελικόπτερο του ενός ζεύγους και εκτόξευσε εναντίον του δύο πυραύλους R-60, οι οποίοι πέτυχαν το ελικόπτερο και κυριολεκτικά το διέλυσαν.
Ο πιλότος ανέφερε στο Κέντρο Ελέγχου την κατάρριψη και ότι θα ενέπλεκε και το δεύτερο το οποίο ήδη βρισκόταν σε απόσταση μόλις 5 χλμ. από τα σύνορα. Η κατάρριψη του δεύτερου σε λίγα δευτερόλεπτα ήταν γεγονός. Ο πιλότος ανέφερε ότι η κατάρριψη έγινε με πυροβόλο και ανάφερε κατανάλωση 72 βολίδων. Η όλη διαδικασία, από την απογείωση του δεύτερου MiG-23 μέχρι την κατάρριψη και του δεύτερου Chinnok κράτησε 5' και 26". Οι οκτώ επιβαίνοντας στο τελείως κατεστραμμένο από τους πυραύλους Chinnok βρήκαν οικτρό θάνατο. Το δεύτερο ελικόπτερο δέχθηκε τα περισσότερα από τα βλήματα του πυροβόλου στους κινητήρες που υπέστησαν μεγάλες ζημιές. Ο πιλότος όμως κατάφερε να το προσγειώσει αναγκαστικά χωρίς το τετραμελές πλήρωμα να πάθει τίποτα. Το δεύτερο ζεύγος των ελικοπτέρων κατάφερε να ξεφύγει και να επιστρέψει στη βάση του. Το πλήρωμα του Chinnok που έκανε αναγκαστική προσγείωση, έτυχε καλής μεταχείρισης και υγειονομικής φροντίδας και μετά από λίγες μέρες οι άνδρες του μεταφέρθηκαν στη Μόσχα. Οι αρχές του Ιράν δήλωσαν ότι επρόκειτο για περίπτωση απώλειας προσανατολισμού και μετά από αμοιβαίες εξηγήσεις το διασωθέν πλήρωμα αποδόθηκε στους Ιρανούς. Το ελικόπτερο επισκευάστηκε και όταν έφθασε σε πτητική κατάσταση μεταφέρθηκε από Ιρανούς πιλότους στη βάση του.

ΜIG-23 ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΓΚΟΛΑΣ
Από το έτος 1985, όταν είχαν πάρει πλέον έκταση οι συγκρούσεις μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και των ανταρτών της UNITA, στάλθηκε μια δύναμη από 50 (περίπου) αεροσκάφη MiG-23 ML και MiG-23 UB τα οποία πετούσαν "εθελοντές" Κουβανοί πιλότοι. Όταν το 1987 τα επεισόδια οξύνθηκαν και ο Στρατός της Nοτ. Αφρικής εισέβαλε για να υποστηρίξει τους αντάρτες της UNIT Α, μια μοίρα των MiG-23 μεταστάθμευσε σε αεροδρόμιο της πόλης Nabibe 170 χλμ. από τα σύνορα της Ναμίμπια.
Την περίοδο που προκλήθηκε τα Mirage F-1 της Ν. Αφρικής είχαν καταφέρει να κα-ταρρίψουν τρία MiG-21 της Αεροπορίας της Αγκόλα. Με τη εμφάνιση στην περιοχή των MiG-23 αντιστράφηκαν οι όροι. Στις αρχές του 1987 εμπλοκή μεταξύ ενός Mirage F-1 και ενός MiG-23 κατέληξε σε κατάρριψη του Mirage. Δεν πέρασαν πολλες εβδομάδες και ένα άλλο Mirage F-1 είχε την ίδια τύχη. Η κατάρριψη του έγινε με πύραυλο R-60 μ. Ο πιλότος πρόλαβε να εκτιναχθεί και επιβίωσε.
MiG-23 VS Mirage III. Ζεύγος MiG-23 με Κουβανούς πιλότους (αρχηγός επισμηναγός L. Rivas) απογειώθηκε για αναγνώρισε καιρού και περιπολία αέρος. Εν τω μεταξύ τα επίγεια ραντάρ εντόπισαν άγνωστο ίχνος να εισέρχεται στον εναέριο χώρο της Αγκόλας, την αναγνώριση και αναχαίτιση του οποίου το κέντρο Ελέγχου ανάθεσε στο ζευγάρι των MiG-23. Ο Νο2 του ζευγαριού των MiG-23 εγκλώβισε πρώτος το άγνωστο αεροσκάφος, πλην όμως δεν εκτόξευσε εναντίον του τους πυραύλους R-23R που έφερε επειδή βρισκόταν κοντά το αεροσκάφος του αρχηγού του. Αμέσως ο Νο2 επιχείρησε με ελιγμό να πάρει το πλεονέκτημα πλην όμως δεν τα κατάφερε, αναγνώρισε όμως το άγνωστο ίχνος που ήταν ζευγάρι από Mirage III της Αεροπορίας της Ν. Αφρικής. Την πρωτοβουλία ανέλαβε ο αρχηγός του ζευγαριού των MIG-23, ο οποίος στην εμπλοκή που ακολούθησε κέρδισε το πλεονέκτημα και από μία απόσταση 800 μ. εκτόξευσε δυο πυραύλους R-23A εναντίον του ενός από τα δύο Mirage III το οποίο και κατέρριψε. Το δε δεύτερο απεμπλάκη και κατάφερε να διαφύγει με ελιγμό βύθισης και μεγάλη ταχύτητα.

C-130 θύμα των πυροβόλων αεροσκάφους MiG-23. To αεροσκάφος είχε ενοικιαστεί από αντάρτες της UNΙTA για την μεταφορά οπλισμού. Την πτήση αυτή πληροφορήθηκαν οι αρχές και ανέθεσαν σε ζευγάρι MiG-23 την κατάρριψη του. ΤΙαρά το ότι το C-130 πετούσε ξυστά στο έδαφος εντοπίστηκε από τα MiG-23 τα οποία το κατέρριψαν με πυρά πυροβόλου.
Τα MiG-23 σε ρόλο αέρος-εδάφους. Οι πολεμικές επιχειρήσεις των ανταρτών της UNITA ανακόπηκαν όταν έχασαν την υποστήριξη της Ν. Αφρικής το 1990 και οι Κουβανοί "εθελοντές" πιλότοι των MiG-23 αποχώρησαν.
Όταν το 1994 οι αντάρτες ανέλαβαν και πάλι δράση, η ηγεσία της Αεροπορίας της Αγκόλας αποφάσισε να αξιοποιήσει τα MiG-23 MLD που είχε προμηθευτεί από τη Ρωσία με δικούς της πιλότους, όμως οι περισσότεροι απ' αυτούς τη μόνη πείρα που διέθεταν ήταν σε αεροσκάφη PC-7. Σε ακόμη χειρότερη κατάσταση βρισκόταν το τεχνικό προσωπικό υποστήριξης το οποίο ήταν τελείως ανίκανο ν' ανταποκριθεί στις απαιτήσεις συντήρησης του ηλεκτρονικού εξοπλισμού. Σε κακή όμως κατάσταση βρίσκονταν και οι επιφάνειες των χώρων απογείωσης και προσγείωσης, τα αεροσκάφη όμως ήταν αρκετά ανθεκτικά και πολύ ανεκτικά στη συντήρηση. Δεν πέρασε πολύ καιρός και τα αεροσκάφη MiG-23 MLD άρχισαν σιγά-σιγά να χρησιμοποιούνται σε αποστολές προσβολής στόχων των ανταρτών στο έδαφος. Οι πιλότοι μάλιστα εφάρμοζαν μια ιδιότυπη τακτική. Αρχικά ανέβαιναν σε ύψος 6.000-7.000 μ. (23.000' περίπου). Εκεί με ταχύτητα πλεύσης έφθαναν σε απόσταση 30 χλμ. από το στόχο. Τότε μείωναν τις σ.α.λ. του κινητήρα στο ρελαντί και έτσι μειώνοντας το θόρυβο στο ελάχιστο πετύχαιναν να αιφνιδιάσουν τους αντάρτες. Ταυτόχρονα άρχιζαν να βυθίζονται με γωνία 30° προς το στόχο. Μέχρι του σημείου άφεσης των όπλων (βόμβες των 250-500 κιλών, αλλά και βόμβες των 227 κιλών - 500 λιβρών - ΜΚ 82 δυτικής προέλευσης και πυροβόλα) που ήταν τα 800-2000 μέτρα είχαν πετύχει ταχύτητα της τάξης των 1.000-1.200 ΧΑΩ. Αμέσως μετά την απαγκίστρωση τοποθετούσαν στον κινητήρα μέγιστη ισχύ (after burner) και εκτελούσαν άνοδο μεγάλης γωνίας (μέχρι και 90°) για να ξεφύγουν γρήγορα από το πυρά των όπλων των ανταρτών.

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΠΙΛΟΓΟ
Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Ρωσία η οποία βρέθηκε σε άσχημη οικονομική κατάσταση προχώρησε γρήγορα σε μεγάλης έκτασης περικοπές στις στρατιωτικές δαπάνες. Η Αεροπορία, η οποία είναι γνωστό ότι λειτουργεί με υψηλό κόστος, δέχθηκε πρώτη τις περικοπές. Ένα από τα πρώτα θύματα των περικοπών ήταν τα αεροσκάφη MiG-23. Ένας πολύ μεγάλος αριθμός MiG-23 ML και MLD, τέθηκε σε κατάσταση μακράς απόθεσης στο αεροδρόμιο Lipeck-2. Αυτά όσον αφορά τη Ρωσική Αεροπορία. Στην περίπτωση της Διοίκησης Αεράμυνας PVO (ξεχωριστής, ως γνωστό, διοίκησης) τα MiG-23 έτυχαν διαφορετικής μεταχείρισης. Η PVO διατηρεί σε επιχειρησιακή κατάσταση δύο Συ· ντάγματα από MiG-23 Ρ ένα στο αεροδρόμιο Kursk και ένα άλλο στο αεροδρόμιο Barnaul. Η πλήρης επάρκεια ανταλλακτικών και η ικανότητα του προσωπικού συντήρησης εξασφαλίζουν ένα υψηλό ποσοστό διαθεσιμότητας, η οποία ξεπερνά κατά πολύ τη διαθεσιμότητα των σύγχρονων μαχητικών Su-27 και Mig-31 της δύναμης της. H Αεροπορία επίσης της Ουκρανίας διατηρεί σε επιχειρησιακή κατάσταση μια πτέρυγα από MiG-23 MLD, τα οποία μάλιστα προτίθεται να διατηρήσει για αρκετά ακόμη χρόνια.
Οι πληροφορίες τέλος που αφορούν τους άλλους χρήστες των MiG-23 γύρω από το χρόνο της διατήρησης τους σε επιχειρησιακή κατάσταση δεν είναι σαφείς. Γεγονός είναι ότι πρόκειται για ένα αεροσκάφος υψηλών επιδόσεων και μεγάλων επιχειρησιακών δυνατοτήτων που μπορεί ν' αντιπαραταχθεί ακόμη και στα σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη.

Η Λιβυκή Αεροπορία ήταν από τους πρώτους εξαγωγικούς πελάτες του MiG-23. Η Αεροπορία της χώρας προμηθεύτηκε περίπου 50 αεροσκάφη της έκδοσης MiG-23E. Ένα από αυτά τα αεροσκάφη ενεπλάκη σε μια απόδραση ενός Λίβυου πιλότου από τη Λιβύη στην Κρήτη, το 1983. Πιο συγκεκριμένα ο χειριστής του, που ας σημειωθεί είχε αποφοιτήσει από τη Σχολή Ικάρων, απογειώθηκε μόνος του από την αεροπορική βάση του El Adem στη Λιβύη, όπου είναι συγκεντρωμένες όλες οι μοίρες των λιβυκών MiG-23. Αντί όμως να εκτελέσει την αποστολή του, άλλαξε πορεία και κατευθύνθηκε βόρεια, προς το νότιο μέρος της Κρήτης. Αφού τη διέσχισε βρέθηκε στο βόρειο μέρος της και ζήτησε άδεια για προσγείωση στο αεροδρόμιο της 115 ΠΜ στη Σούδα. Οι αρχές του αεροδρομίου, όμως, απέκλεισαν κάθε σκέψη για προσγείωση εκεί. Στη συνέχεια, ο Λίβυος πιλότος στράφηκε αναγκαστικά προς τα δυτικά και αφού εντόπισε το παλιό αεροδρόμιο του Μάλεμε, προσγειώθηκε εκεί, καταφέρνοντας όμως σημαντικές ζημιές στο αεροσκάφος. Ο χειριστής ζήτησε από τις ελληνικές αρχές πολιτικό άσυλο, ενώ όσα κομμάτια από το λιβυκό MiG-23E μπορούσαν να αποσυναρμολογηθούν, μεταφέρθηκαν πίσω στη Λιβύη, μετά το σχετικό διάβημα της λιβυκής κυβέρνησης.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ
E-231 πρώτη πτήση πρωτοτύπου: 1967
Mig-23U/S εκπαιδευτικό μαχητικό/αναχαιτιστικό: 1969/1970
Mig-23A έκδοση ναυτικού α/φους: 1971
Mig-23BK (32-26) μαχητικό βομβαρδιστικό: 1974
Mig-23MF πολλαπλού ρολού μαχητικό, εξαγωγ. έκδ.: 1974

Mig-23 MLA/Mig-23P (23-14)
αναχαιτιστικό: 1977/1978
Mig-23 MLD (23-18) πολλαπλού ρόλου: 1979

ΕΞΑΓΩΓΙΚΗ ΠΡΟΩΘΗΣΗ
Ινδία (125), Ιράκ, Συρία (125), Λιβύη (200), Αίγυπτος (16), Κούβα (40), Βιετνάμ, Τσεχοσλοβακία (80), Ουγγαρία (25), Πολωνία (100) και άλλες χώρες.

 
ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ  
ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ
Μικόγιαν/Γκούρεβιτς
ΧΩΡΑ
Ρωσία
ΤΥΠΟΣ
Μαχητικό παντός καιρού, πολλαπλού ρόλου, με πτέρυγες μεταβλητής γεωμετρίας.
ΠΛΗΡΩΜΑ
1, άτομο
ΠΡΟΩΘΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Ενας στροβιλοκινητήρας, MNPK Soyuz (Khachatourov), R-35-300
Μέγιστη ώση, kg
1 x 13.100
Λόγος ώσης/βάρους (μέγιστος)
0,88
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
Μήκος, m
16,70
Με το σωλήνα Pitot, m
18,10
Ύψος α/φους, m
4,50
Εκπέτασμα πτερύγων, m
7,8/14,0
Επιφάνεια πτέρυγας, m2
32,4/35,5/37,7
Εκπέτασμα ουραίου πτερώματος, m
5,25
ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗΣ
Ανασυρόμενο με μονούς κύριους τροχούς και διπλό ριναίο τροχό
Μεταξόνιο, m
5,60 (κατ' εκτίμηση)
Μετατρόχιο, m
3,0 (κατ' εκτίμηση)
ΒΑΡΗ
Μέγ. βάρος απογείωσης, kg
17.800
Κανονικό βάρος απογείωσης, kg
14.800
Βάρος κενό, kg
10.000
Βάρος οπλικού φορτίου, kg
- κανονικό
3.300
- μέγιστο
4.500
Εσωτ. μεταφερόμενα καύσιμα, kg
5.750
Βάρος μεταφερόμενων καυσίμων με
εξωτερικές δεξαμενές, kg
3 x 800
Πτερυγικός φόρτος, kg/m2
417
ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ
Μέγ. ταχύτητα, km/h
2.500
Μέγ. ταχύτ. σε χαμηλό ύψος, km/h
1.400
Μέγ. ταχύτητα ταξιδιού, km/h
800
Μέγ. αριθμός Mach
2,35
Βαθμός ανόδου, m/s
240
Επιχειρησιακή οροφή, m
18.300
Επιχειρησιακή ακτίνα δράσης, km
960
Μέγ. εμβέλεια, km
2.500
Διαδρομή απογείωσης, m
500
Διαδρομή προσγείωσης, m
750
Όρια φόρτισης, g
8,5
ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ
Ραντάρ τύπου S-23MLD SAPFIR.
Μέγ. εμβέλεια σάρωσης, km 85
Εμβέλεια εγκλωβισμού στόχου, km 60
Ταυτόχρονη παρακολούθηση στόχων 4
Ταυτόχρονος εγκλωβισμός στόχων 2
Διάμετρος κεραίας, m 0,9
ΟΠΛΙΣΜΟΣ

Ένα πυροβόλο δίκαννο GSh-23L των 23 mm, με 200 βλήματα. Φορείς μεταφοράς οπλισμού: 6
-Πύραυλοι αέρος-αέρος Κ-13Μ, Κ-60, R-2R, R-23, R-60.

-Αέρος-επιφάνειας Χ-23, Χ-25, Χ-29.
-Μη κατευθυνόμενες ρουκέτες S-5, S-8, S-13, S-24.
-Βόμβες ΚΑΒ-500KR/L, AB-500.
-Βοηθητικές δεξαμενές καυσίμων ΡΤΒ-800, βόμβες πυρηνικές.

ΣΕ ΥΠΗΡΕΣΙΑ
Κατασκευάστηκαν περίπου 1.850 α/φη όλων των τύπων. Σταδιακά εκσυγχρ. με καινούργια συστήματα. Χρησιμοποιείται από τη Ρωσική Π.Α.
     
Download Airplane Comparisons and other useful materials
 
Αρχική Σελίδα